Chapter 13 of 26
Rozdział 13 CENA ZAPOMNIANEGO IMIENIA
3.9k words
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Są miejsca, do których człowiek wchodzi, szukając odpowiedzi, a opuszcza je, nie będąc już pewnym, czy pamięta pytania, które przywiodły go na próg.
Niektóre drzwi prowadzą do komnat. Inne do przeszłości. Najgroźniejsze zaś otwierają się do wnętrza tych, którzy odważyli się ich dotknąć.
Widziałem królów, którzy oddawali całe królestwa za jedno wspomnienie. Widziałem bogów, którzy niszczyli własne świątynie, aby nikt nie poznał ich prawdziwych imion. Widziałem też ludzi, którzy zapominali o własnych dzieciach, ponieważ ktoś obiecał im, że dzięki temu ocalą świat.
Ale nigdy nie widziałem, aby ktokolwiek wszedł do miejsca, w którym ukryto imię pierwszego króla, i wyszedł stamtąd bez pozostawienia czegoś za sobą.
Vaelor jeszcze tego nie wiedział.
Nie wiedział również, że najtrudniejsza część jego podróży dopiero się rozpoczynała.
---
1. KOMNATA ZA DRZWIAMI
Drzwi rozsunęły się bezszelestnie.
Za nimi nie znajdował się jednak korytarz ani kolejna sala wykuta w kamieniu. Przed Vaelorem rozciągała się przestrzeń, której granic nie potrafił dostrzec. Pod stopami miał jasną powierzchnię przypominającą wypolerowany marmur, lecz kiedy spojrzał w dół, zobaczył pod nią gwiazdy.
Niebo znajdowało się pod jego stopami.
Nad głową nie było sklepienia. Nie było również słońca, księżyca ani gwiazd. Tylko ciemność, która nie przypominała nocy. Była raczej pustką oczekującą na to, aż ktoś nada jej znaczenie.
Po obu stronach rozciągały się wysokie kolumny. Każda z nich była pokryta zapisami w języku, którego Vaelor nie znał. Litery poruszały się powoli, jakby były żywymi stworzeniami uwięzionymi w kamieniu.
Lira weszła za nim, trzymając dłoń blisko rękojeści jednego z ostrzy.
[ LIRA ]:
— Nie podoba mi się to miejsce.
[ KAEL ]:
— Tobie nie podoba się większość miejsc, w których możemy zginąć.
[ LIRA ]:
— A tobie podoba się każde, w którym można zginąć w interesujący sposób?
[ KAEL ]:
— Nie. Wolę miejsca, z których można wrócić.
Elarion zatrzymał się tuż za nimi.
Nie patrzył na kolumny. Jego wzrok spoczywał na czymś, co znajdowało się po drugiej stronie sali.
Na środku przestrzeni stał kamienny stół.
Nie był wielki. Miał prostą konstrukcję, bez ozdób i symboli. Na jego powierzchni leżała pojedyncza księga, zamknięta metalowymi okuciami.
Vaelor ruszył w jej stronę.
[E LARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Zaczekaj.
Vaelor odwrócił się.
[ VAELOR ]:
— Co tym razem?
[ ELARION ]:
— Nie dotykaj jej, dopóki nie zrozumiemy, dlaczego została tu pozostawiona.
[ VAELOR ]:
— Przeszliśmy przez pustynię, odnaleźliśmy wieżę i otworzyliśmy drzwi, które podobno znały moje imię. Jeśli teraz powiesz mi, że nie powinniśmy zaglądać do księgi, która może zawierać odpowiedzi, będę musiał uznać, że twoim ulubionym zajęciem jest powstrzymywanie mnie przed poznaniem prawdy.
[ ELARION ]:
— Moim ulubionym zajęciem było kiedyś obserwowanie wschodów słońca.
[ KAEL ]:
— A teraz?
[ ELARION ]:
— Teraz próbuję nie dopuścić do tego, żeby pewnego dnia słońce przestało wschodzić.
Lira spojrzała na niego uważnie.
[ LIRA ]:
— Znasz to miejsce.
Elarion nie odpowiedział od razu.
[ ELARION ]:
— Byłem tutaj.
[ VAELOR ]:
— Kiedy?
[ ELARION ]:
— Dawno temu.
[ VAELOR ]:
— Z Aetharem?
Elarion skinął głową.
[ ELARION ]:
— I z Seris.
Na dźwięk imienia matki Kaela w pomieszczeniu rozległ się cichy trzask.
Jedna z kolumn pękła.
Nie rozpadła się. Jedynie pojawiła się na niej cienka szczelina, z której wypłynęło srebrne światło.
Kael cofnął się o krok.
[ KAEL ]:
— Czy to normalne?
[ ELARION ]:
— Nie.
[ LIRA ]:
— Co się dzieje?
[ ELARION ]:
— To miejsce pamięta tych, którzy tu byli. A najwyraźniej rozpoznało krew Seris.
Kael spojrzał na swoje dłonie.
[ KAEL ]:
— Więc dlaczego reaguje na mnie?
[ ELARION ]:
— Ponieważ jesteś jej synem.
[ KAEL ]:
— To za proste wyjaśnienie.
[ ELARION ]:
— Najprostsze odpowiedzi bywają najtrudniejsze do zaakceptowania.
Vaelor ponownie spojrzał na księgę.
[ VAELOR ]:
— Nie przyszliśmy tutaj po wspomnienia o przeszłości. Przyszliśmy po imię mojego ojca.
[ ELARION ]:
— A jeśli jedno jest związane z drugim?
[ VAELOR ]:
— Wtedy tym bardziej musimy je poznać.
Podszedł do kamiennego stołu.
Metalowe okucia księgi rozsunęły się same.
Na pierwszej stronie nie było żadnego tekstu. Jedynie znak dwóch splecionych drzew.
Zielonego i czarnego.
Ten sam, który Vaelor nosił na lewej dłoni.
2. KSIĘGA BEZ POCZĄTKU
Gdy Vaelor położył dłoń na okładce, poczuł chłód.
Nie taki, jaki pojawia się podczas zimowej nocy. Był to chłód czegoś, co nigdy nie zaznało ciepła.
Znak na jego dłoni rozbłysnął.
Litery zaczęły pojawiać się na pustej stronie.
Najpierw pojedyncze znaki. Potem całe zdania.
Vaelor nie potrafił ich przeczytać, a mimo to rozumiał ich znaczenie.
Księga nie była napisana w żadnym znanym języku.
Przemawiała bezpośrednio do pamięci.
[ VAELOR ]:
— Widzę słowa.
[ LIRA ]:
— Jakie?
[ VAELOR ]:
— Nie wiem. Nie potrafię ich przeczytać.
[ ELARION ]:
— Nie próbuj.
[ VAELOR ]:
— Dlaczego?
[ ELARION ]:
— Ponieważ ta księga nie została stworzona dla oczu. Jeśli zacznie przemawiać do twojej pamięci, może zabrać coś, czego nawet nie zauważysz.
Kael zbliżył się do stołu.
[ KAEL ]:
— Oren mówił o podobnej księdze.
[ LIRA ]:
— Czarnej księdze bez tytułu.
[ KAEL ]:
— Tak. Powiedział, że każde przeczytane zdanie odbierało mu wspomnienie. Najpierw drobne rzeczy. Zapachy, głosy, miejsca. Później twarze.
[ VAELOR ]:
— A jednak nadal czytał.
[ KAEL ]:
— Ponieważ wierzył, że jeśli przestanie, wszystko, co poświęcił, okaże się bez znaczenia.
Elarion spojrzał na Kaela.
[ ELARION ]:
— Oren nigdy nie powinien był otwierać tej księgi.
[ KAEL ]:
— A ty?
[ ELARION ]:
— Ja nie jestem pewien, czy kiedykolwiek naprawdę ją zamknąłem.
W tej samej chwili kartki zaczęły przewracać się samodzielnie.
Zatrzymały się na stronie, na której znajdował się rysunek siedmiu postaci.
Sześć stało wokół siódmej.
Nie miały twarzy.
Jedynie postać pośrodku posiadała wyraźne rysy. Jej oblicze było jednak zamazane, jakby ktoś celowo usunął je z powierzchni pergaminu.
Pod rysunkiem pojawił się napis.
SIEDEM IMION PODTRZYMYWAŁO ŚWIAT. JEDNO ZOSTAŁO ODDANE. JEDNO ZOSTAŁO ZAPOMNIANE. JEDNO NIGDY NIE NALEŻAŁO DO TEGO, KTO JE NOSIŁ.
Vaelor przeczytał słowa kilkakrotnie.
[ VAELOR ]:
— Co to oznacza?
Elarion podszedł bliżej.
[ ELARION ]:
— Siedmioro strażników nie tylko pilnowało pieczęci. Każdy z nich był związany z jednym imieniem. Niektóre imiona należały do ludzi. Inne do istot, których nie powinno się nazywać.
[ LIRA ]:
— A ostatnie?
Elarion milczał.
[ VAELOR ]:
— Elarion.
[ ELARION ]:
— Nie wiem.
[ VAELOR ]:
— Nie wierzę ci.
[ ELARION ]:
— I nie proszę, żebyś wierzył.
Vaelor ponownie spojrzał na księgę.
Pod rysunkiem pojawiło się kolejne zdanie.
TEN, KTÓRY ODDAŁ IMIĘ, NIE ZOSTAWIŁ PO SOBIE PUSTKI. ZOSTAWIŁ MIEJSCE DLA TEGO, KTÓRY MIAŁ PRZYJŚĆ.
Vaelor poczuł, jak coś zaciska mu się w piersi.
[ VAELOR ]:
— Mój ojciec.
[ ELARION ]:
— Być może.
[ VAELOR ]:
— Nie mów do mnie „być może”. Wiem, że to o nim.
[ ELARION ]:
— A ja wiem, że nie każde zdanie tej księgi mówi prawdę w sposób, który potrafimy zrozumieć.
Nagle wszystkie kolumny rozświetliły się jednocześnie.
Z księgi dobiegł głos.
Nie był to głos Nemoratha.
Nie należał też do Pierwszej Pamięci.
Był cichy, niemal łagodny.
[ NIEZNANY GŁOS ]:
— Syn oddanego imienia przybył.
Lira wyciągnęła ostrza.
[ LIRA ]:
— Kto mówi?
[ NIEZNANY GŁOS ]:
— Ta, która pamiętała, zanim zapomniała.
Kael zamarł.
[ KAEL ]:
— Seris?
Srebrne światło wypełniło salę.
Na powierzchni księgi pojawiła się twarz kobiety.
Seris.
Nie wyglądała jak wspomnienie zapisane w kamieniu. Jej oczy poruszały się, a spojrzenie zdawało się podążać za każdym z nich.
[ SERIS ]:
— Kaelu.
Kael zrobił krok do przodu.
[ KAEL ]:
— Matko...
[ SERIS ]:
— Nie powinieneś tu przychodzić.
[ KAEL ]:
— Wszyscy mówią mi, gdzie nie powinienem być. Nikt nie mówi, dlaczego.
[ SERIS ]:
— Ponieważ prawda nie zawsze jest darem.
[ KAEL ]:
— Umarłem. Wróciłem. Pamiętam wszystko, ale nie rozumiem niczego. Chcę wiedzieć, co mi zrobiłaś.
Seris spuściła wzrok.
[ SERIS ]:
— Nie zrobiłam ci tego, co myślisz.
[ KAEL ]:
— Więc co zrobiłaś?
Przez dłuższą chwilę nie odpowiadała.
[ SERIS ]:
— Odmówiłam.
[ KAEL ]:
— Czego?
[ SERIS ]:
— Oddania cię.
Kael zamknął oczy.
Lira podeszła do brata.
[ LIRA ]:
— Matko, proszę. Powiedz nam, co się z nim stało.
Seris spojrzała na córkę.
[ SERIS ]:
— Ty również nosisz ciężar, którego nie powinnaś była przyjąć.
Lira zesztywniała.
Czarny znak pod jej rękawem zapiekł ją tak mocno, że niemal upuściła ostrze.
[ LIRA ]:
— O czym mówisz?
[ SERIS ]:
— O obietnicy, która nie została zapomniana.
Vaelor spojrzał na Lirę, ale ona odwróciła wzrok.
Seris przeniosła spojrzenie na niego.
[ SERIS ]:
— Vaelorze, słuchaj uważnie. Nie jesteś tutaj po to, by odnaleźć imię swojego ojca.
[ VAELOR ]:
— Więc po co?
[ SERIS ]:
— Aby zdecydować, czy świat może nadal istnieć bez niego.
3. WSPOMNIENIE, KTÓRE NIE NALEŻAŁO DO NIKOGO
Srebrne światło przygasło.
W księdze pojawił się obraz rozległej równiny. Na jej środku stał mężczyzna w królewskim płaszczu. Jego włosy poruszał wiatr, choć nie było tam żadnego wiatru.
Vaelor rozpoznał ojca.
Aethar.
Obok niego stała Seris, młodsza niż w poprzednich wspomnieniach. Nie miała na sobie zbroi strażniczki. Jej dłonie były pokryte krwią.
Przed nimi znajdował się kamienny krąg.
W jego środku leżała postać okryta białym materiałem.
[ VAELOR ]:
— Co to za miejsce?
[ SERIS ]:
— Miejsce, w którym po raz pierwszy zrozumieliśmy, że pieczęcie nie są tym, czym miały być.
[ KAEL ]:
— Co leży pod materiałem?
Seris nie odpowiedziała.
Wspomnienie zaczęło się poruszać.
Aethar uklęknął przy kamiennym kręgu i położył dłoń na ziemi.
[ AETHAR ]:
— Nie możemy pozwolić, aby się obudził.
[ SERIS ]:
— On już się obudził. Nie rozumiesz? To dlatego pieczęcie przestały działać.
[ AETHAR ]:
— Nemorath jest uwięziony.
[ SERIS ]:
— Nie mówię o Nemoracie.
Aethar spojrzał na nią.
[ AETHAR ]:
— Więc o kim?
Seris podniosła głowę.
Wtedy obraz pociemniał.
Na powierzchni księgi pojawiły się trzy słowa:
TEN, KTÓREGO NIE NAZWANO.
Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni zaczyna pulsować.
[ VAELOR ]:
— To ten, o którym mówił głos w wieży.
[ ELARION ]:
— Tak.
[ VAELOR ]:
— Istota starsza od Pierwszej Pamięci?
Elarion nie odpowiedział.
[ VAELOR ]:
— Elarion!
[ ELARION ]:
— Nie wiem, czym dokładnie jest.
[ LIRA ]:
— Ale wiesz, że istnieje.
[ ELARION ]:
— Tak.
[ KAEL ]:
— Dlaczego nic nam nie powiedziałeś?
[ ELARION ]:
— Ponieważ nie wszystko, co istnieje, powinno zostać odnalezione.
Vaelor odwrócił się gwałtownie.
[ VAELOR ]:
— To zdanie zaczyna mnie męczyć.
[ ELARION ]:
— Mnie również. Wypowiadałem je zbyt wiele razy.
Wspomnienie powróciło.
Seris stała teraz przed Aetharem. W dłoni trzymała niewielki kryształ, w którym pulsowało światło.
[ SERIS ]:
— Jeśli oddasz imię, nie będziesz już mógł wrócić.
[ AETHAR ]:
— Wiem.
[ SERIS ]:
— Twoi potomkowie nie będą znali całej prawdy.
[ AETHAR ]:
— Lepiej, żeby nie znali jej wcale, niż żeby odziedziczyli coś, czego nie zdołają udźwignąć.
[ SERIS ]:
— A jeśli przyjdzie dzień, w którym będą musieli dokonać wyboru?
Aethar spojrzał na nią z bólem.
[ AETHAR ]:
— Wtedy będą musieli wybrać sami.
Wspomnienie urwało się.
Vaelor odsunął rękę od księgi.
[ VAELOR ]:
— Mój ojciec wiedział, że kiedyś tu przyjdę.
[ ELARION ]:
— Nie wiem, czy wiedział. Ale przygotował drogę dla kogoś, kto będzie nosił jego krew.
[ VAELOR ]:
— Dla mnie.
[ ELARION ]:
— Być może.
Vaelor zacisnął pięść.
[ VAELOR ]:
— Jeszcze raz powiesz „być może”, a przestanę pytać.
4. CENA PAMIĘCI
Księga zamknęła się nagle.
Metalowe okucia zatrzasnęły się z hukiem, a kolumny zgasły.
W sali zapanowała ciemność.
Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
Potem Kael zachwiał się i oparł o kamienny stół.
[ LIRA ]:
— Kael!
[ KAEL ]:
— Nic mi nie jest.
[ LIRA ]:
— Nie wyglądasz, jakby nic ci nie było.
Kael przyłożył dłoń do skroni.
[ KAEL ]:
— Zobaczyłem coś.
[ VAELOR ]:
— Co?
[ KAEL ]:
— Nie wiem. To było... moje wspomnienie. Ale nie pamiętam, żeby kiedykolwiek się wydarzyło.
Elarion podszedł do niego.
[ ELARION ]:
— Co dokładnie widziałeś?
[ KAEL ]:
— Matkę. Stała nad moim ciałem. Tak jak w tamtej wizji. Ale tym razem nie była sama.
[ LIRA ]:
— Kto z nią był?
Kael spojrzał na Elariona.
[ KAEL ]:
— Ty.
Elarion znieruchomiał.
[ ELARION ]:
— To niemożliwe.
[ KAEL ]:
— A jednak cię widziałem. Trzymałeś coś w dłoniach. Czarny kryształ. Matka krzyczała, żebyś go nie używał.
Lira spojrzała na Elariona.
[ LIRA ]:
— Co zrobiłeś?
[ ELARION ]:
— Nie pamiętam tego wydarzenia.
[ KAEL ]:
— Kłamiesz.
[ ELARION ]:
— Możliwe.
[ VAELOR ]:
— Nie pamiętasz czy nie chcesz pamiętać?
Elarion nie odpowiedział.
Wtedy na kamiennym stole pojawiła się cienka szczelina.
Z jej wnętrza wypłynęło zielone światło.
Nie było to światło księgi. Było cieplejsze, niemal żywe.
Vaelor podszedł bliżej.
Na powierzchni stołu ukazał się napis:
KAŻDE IMIĘ MA CENĘ. KAŻDA PAMIĘĆ MA WŁAŚCICIELA. KAŻDE ŻYCIE MA SWÓJ POCZĄTEK.
Pod nim pojawiło się jeszcze jedno zdanie:
TEN, KTÓRY ODDAŁ IMIĘ, NIE ODDAŁ KRWI.
Vaelor poczuł, że coś w nim odpowiada na te słowa.
Znak dwóch splecionych drzew rozbłysnął.
W jego wnętrzu pojawiła się niewielka czarna linia, która po chwili zmieniła się w zielony pęd.
[ VAELOR ]:
— Co to znaczy?
Elarion patrzył na znak z wyraźnym niepokojem.
[ ELARION ]:
— Że twoja krew pamięta coś, czego nie pamięta twoja rodzina.
[ VAELOR ]:
— Mówisz o Pierwszej Pamięci?
[ ELARION ]:
— Nie.
[ LIRA ]:
— Więc o kim?
Elarion spojrzał w stronę ciemnego sklepienia.
[ ELARION ]:
— O czymś, co istniało, zanim pojawiła się ona.
W tej samej chwili dobiegł ich głuchy dźwięk.
Jakby gdzieś daleko uderzył ogromny dzwon.
Potem drugi.
Trzeci.
Wszystkie siedem kolumn rozświetliło się ponownie.
[ KAEL ]:
— To chyba nie jest dobry znak.
[ ELARION ]:
— Nie.
[ LIRA ]:
— Co się dzieje?
[ ELARION ]:
— Ktoś próbuje otworzyć drogę do tej komnaty.
5. GOŚĆ SPOZA PAMIĘCI
Na końcu sali pojawiła się postać.
Nie weszła przez drzwi. Nie wyłoniła się z cienia. Po prostu znalazła się tam, jakby od początku stała pośród kolumn.
Miała na sobie ciemny płaszcz.
Na jego piersi widniał znak korony przeciętej pionową linią.
Lira natychmiast rozpoznała symbol.
[ LIRA ]:
— Zarkan.
Postać uniosła głowę.
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Nie jestem królem.
[ VAELOR ]:
— W takim razie kim jesteś?
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Tym, który przyszedł ostrzec was przed błędem.
[ ELARION ]:
— Znam ten głos.
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Wątpię. Dawno przestałeś rozpoznawać tych, których pozostawiłeś za sobą.
Elarion zrobił krok do przodu.
[ ELARION ]:
— Kim jesteś?
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Kiedyś byłem strażnikiem. Później więźniem. Teraz jestem tylko posłańcem.
[ KAEL ]:
— Czyim?
Nieznajomy spojrzał na Vaelora.
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Tego, który nie ma imienia.
Vaelor poczuł zimno na karku.
[ VAELOR ]:
— Znam to określenie.
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— W takim razie wiesz, że nie powinniście tu pozostawać.
[ LIRA ]:
— Dlaczego?
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Ponieważ otworzyliście księgę, która nie była przeznaczona dla żywych.
[ KAEL ]:
— Przecież żyjemy.
Nieznajomy spojrzał na niego z dziwnym smutkiem.
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Nie wszyscy z was.
Kael wyciągnął ostrze.
[ KAEL ]:
— Powtórz.
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Niektóre z waszych istnień są tylko obietnicami, które jeszcze nie zostały spełnione.
Kael zbladł.
Lira stanęła przed nim.
[ LIRA ]:
— Nie będziesz mówił do niego w ten sposób.
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Nie ja stworzyłem jego los.
[ VAELOR ]:
— Dość zagadek. Czego chcesz?
Posłaniec wyciągnął rękę.
Na jego dłoni leżał mały fragment srebrnego kryształu.
Vaelor rozpoznał go natychmiast. Był podobny do fragmentu przekazanego przez Drakona, choć ten miał ciemniejszy odcień i pulsował innym światłem.
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— To część wspomnienia, którego Seris nie zdołała podzielić.
[ ELARION ]:
— Skąd to masz?
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Z miejsca, w którym ją ostatni raz widziałem.
[ LIRA ]:
— Gdzie jest?
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Nie szukajcie jej ciała. Nie szukajcie też całej jej pamięci. Seris pozostawiła coś, czego nie można odzyskać bez zniszczenia tego, co jeszcze z niej zostało.
Kael zrobił krok naprzód.
[ KAEL ]:
— To moja matka. Mam prawo wiedzieć.
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Właśnie dlatego nie powinieneś szukać odpowiedzi sam.
Posłaniec podał kryształ Vaelorowi.
Gdy ich dłonie się zetknęły, przez ciało księcia przebiegł gwałtowny dreszcz.
Zobaczył przez krótką chwilę ogromną salę. Siedem tronów. Sześć pustych. Na siódmym siedziała postać o twarzy identycznej z jego własną.
Jednak tym razem srebrne oczy były zamknięte.
Przed tronem klęczał Elarion.
A za nim stał ktoś, kogo Vaelor nie potrafił dostrzec.
Usłyszał tylko jedno zdanie.
NIE KAŻDY, KTO ZDRADZIŁ PIERWSZEGO KRÓLA, ZROBIŁ TO DLA WŁASNEGO OCALENIA.
Wizja zniknęła.
Vaelor cofnął rękę.
[ VAELOR ]:
— Co to było?
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Wspomnienie, które jeszcze nie należy do ciebie.
[ ELARION ]:
— Dlaczego mu to dałeś?
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Ponieważ wkrótce będzie musiał zdecydować, czy chce poznać prawdę o tobie.
Posłaniec cofnął się o krok.
Jego sylwetka zaczęła rozpływać się w srebrnym świetle.
[ VAELOR ]:
— Zaczekaj! Powiedz nam, gdzie szukać następnej części kroniki!
Nieznajomy zatrzymał się.
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Nie szukajcie kolejnej księgi.
[ LIRA ]:
— Więc czego?
[ NIEZNANY POSŁANIEC ]:
— Człowieka, który pamięta dzień, w którym Aethar przestał być królem.
Zniknął.
Na podłodze pozostał jedynie niewielki znak.
Dwa splecione drzewa.
6. CI, KTÓRZY CZEKAJĄ W CIEMNOŚCI
W tym samym czasie, daleko od Pustyni Milczących, w Czarnej Wieży panowała cisza.
Zarkan stał przy wysokim oknie, spoglądając na rozciągające się pod nim ziemie Eldorii.
W dłoni trzymał srebrny kryształ.
Był większy od fragmentu, który otrzymał Vaelor. W jego wnętrzu poruszały się cienie.
Veyran stał kilka kroków za królem.
[ VEYRAN ]:
— Posłaniec dotarł do wieży.
[ ZARKAN ]:
— Wiem.
[ VEYRAN ]:
— Przekazał im fragment wspomnienia.
[ ZARKAN ]:
— Wiem również.
Veyran spojrzał na swój cień.
Ten uśmiechał się.
[ VEYRAN ]:
— Czy mam ich zatrzymać?
[ ZARKAN ]:
— Nie.
[ VEYRAN ]:
— Dlaczego?
Zarkan odwrócił się.
[ ZARKAN ]:
— Ponieważ Vaelor musi sam otworzyć kolejne drzwi.
[ VEYRAN ]:
— A jeśli zrozumie, czego szuka?
[ ZARKAN ]:
— Nie zrozumie.
Z głębi komnaty dobiegł cichy śmiech.
Nie należał do Zarkana.
Srebrny kryształ rozbłysnął.
W ciemności pojawiły się oczy bez źrenic.
[ PIERWSZA PAMIĘĆ ]:
— Pozwól mu szukać.
[ ZARKAN ]:
— A jeśli odnajdzie imię?
[ PIERWSZA PAMIĘĆ ]:
— Wtedy dowiemy się, czy jego krew rzeczywiście pamięta.
[ ZARKAN ]:
— A jeśli nie?
[ PIERWSZA PAMIĘĆ ]:
— Wtedy przestanie być potrzebny.
Zarkan zacisnął palce na krysztale.
[ ZARKAN ]:
— Obiecałeś mi tron.
[ PIERWSZA PAMIĘĆ ]:
— Obiecałem ci możliwość jego zdobycia.
[ ZARKAN ]:
— Nie tego chciałem.
[ PIERWSZA PAMIĘĆ ]:
— Wiem. Dlatego właśnie wybrałem ciebie.
Cień za plecami Veyrana uśmiechnął się szerzej.
7. DROGA POZA WIEŻĘ
Vaelor i pozostali opuścili komnatę dopiero wtedy, gdy światło kolumn całkowicie zgasło.
Księga pozostała na kamiennym stole.
Nie zabrali jej.
Vaelor wiedział, że jeszcze tu wróci, ale nie zamierzał ryzykować utraty kolejnych wspomnień.
Na zewnątrz noc była spokojna. Wiatr przesuwał piasek po kamiennych stopniach, a gwiazdy świeciły nad pustynią.
Lira szła obok Kaela.
Przez długi czas żadne z nich się nie odzywało.
W końcu Kael przerwał milczenie.
[ KAEL ]:
— Myślisz, że matka naprawdę jeszcze istnieje?
[ LIRA ]:
— Tak.
[ KAEL ]:
— Nawet po tym wszystkim?
[ LIRA ]:
— Nie wiem, czym stała się jej pamięć. Nie wiem, czy jej ciało żyje. Ale wiem, że nie przestała nas kochać.
Kael skinął głową.
[ KAEL ]:
— To czasami za mało.
[ LIRA ]:
— Wiem.
Vaelor zatrzymał się na skraju schodów.
Spojrzał na fragment kryształu, który otrzymał od posłańca.
W jego wnętrzu pulsowało srebrne światło.
[ VAELOR ]:
— Musimy odnaleźć człowieka, który pamięta dzień, w którym Aethar przestał być królem.
[ ELARION ]:
— Tak.
[ VAELOR ]:
— Znasz go?
Elarion spojrzał na pustynię.
[ ELARION ]:
— Znam jego imię.
[ VAELOR ]:
— Więc powiedz.
[ ELARION ]:
— Nie mogę.
[ VAELOR ]:
— Znowu?
[ ELARION ]:
— Nie dlatego, że chcę coś przed tobą ukryć. Jego imię zostało związane z przysięgą. Wypowiedzenie go w niewłaściwym miejscu może przywołać coś, czego nie potrafimy zatrzymać.
[ VAELOR ]:
— Gdzie go znajdziemy?
Elarion wskazał północ.
[ ELARION ]:
— W miejscu, w którym kończy się pustynia, a zaczyna Morze Syren. Istnieje tam miasto zbudowane na zatopionych fundamentach dawnego królestwa.
[ LIRA ]:
— Miasto pod wodą?
[ ELARION ]:
— Nie całe. Część jego ulic znajduje się nad powierzchnią. Reszta spoczywa pod falami.
[ KAEL ]:
— Jak się nazywa?
[ ELARION ]:
— Nazywano je Thalassirem.
Vaelor spojrzał na niego.
[ VAELOR ]:
— A teraz?
[ ELARION ]:
— Teraz niektórzy nazywają je Miastem Bez Powrotu.
[ LIRA ]:
— Brzmi zachęcająco.
[ KAEL ]:
— Przynajmniej nie będziemy musieli martwić się o brak wody.
Lira spojrzała na niego.
[ LIRA ]:
— Jeżeli jeszcze raz zażartujesz z naszego położenia, zostawię cię na tej pustyni.
[ KAEL ]:
— Nie zostawisz.
[ LIRA ]:
— Skąd ta pewność?
[ KAEL ]:
— Bo wiesz, że bez mnie nie poradzisz sobie z własnym humorem.
Po raz pierwszy od wielu godzin Lira się uśmiechnęła.
Vaelor również poczuł, że napięcie nieco ustępuje.
Nie oznaczało to, że przestali się bać.
Oznaczało tylko, że wciąż byli razem.
A czasem właśnie to stanowiło jedyną rzecz, która pozwalała przetrwać.
8. IMIĘ, KTÓRE POZOSTAŁO
Zanim ruszyli, Vaelor spojrzał jeszcze raz na wieżę.
Jej kamienne ściany stały nieruchomo pod gwiazdami. Nie było widać żadnego światła ani ruchu.
Jednak na najwyższym piętrze pojawiła się na moment sylwetka.
Mężczyzna w królewskim płaszczu.
Vaelor rozpoznał twarz.
Aethar.
Nie był to obraz z kryształu. Nie było w nim srebrnego blasku ani mgły wspomnień.
Ojciec stał przy oknie i patrzył prosto na niego.
Vaelor nie poruszył się.
[ VAELOR ]:
— Ojcze?
Sylwetka uniosła dłoń.
Nie powiedziała nic.
Po chwili zniknęła.
Vaelor poczuł, że fragment kryształu w jego dłoni staje się ciepły.
Na jego powierzchni pojawiły się litery.
Nie tworzyły pełnego imienia.
Były tylko krótkim dźwiękiem, który Vaelor znał, choć nigdy wcześniej go nie słyszał.
A...
Potem kryształ zgasł.
[ ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK ]:
Niektóre imiona są jak drzwi. Wystarczy wypowiedzieć pierwszą sylabę, by po drugiej stronie ktoś podniósł głowę.
Vaelor nie wypowiedział jej na głos.
Jeszcze nie.
Wyruszył z towarzyszami ku północy, nie wiedząc, że w Thalassirze czeka na niego człowiek, który pamiętał narodziny pierwszego królestwa. Człowiek, który znał prawdziwe imię Aethara, ale od tysiącleci nie odważył się go wypowiedzieć.
A daleko pod powierzchnią Morza Syren coś poruszyło się wśród zatopionych ruin.
Nie był to Nemorath.
Nie była to Pierwsza Pamięć.
Było to coś, co przez całe wieki pozostawało nieruchome, ponieważ czekało na właściwą krew.
Tym razem jednak nie obudziło się całkowicie.
Jedynie otworzyło oczy.
I po raz pierwszy od tysiącleci przypomniało sobie, że świat wciąż istnieje.
Vaelor i jego towarzysze ruszyli w stronę Morza Syren.
Za nimi pustynia powoli zasypywała ślady ich podróży.
Przed nimi czekało miasto, w którym nawet fale pamiętały imiona tych, którzy nigdy nie powinni byli zostać zapomniani.
KONIEC ROZDZIAŁU 13