Chapter 12 of 26
Rozdział 12 WYSPA, KTÓRA ZNIKAŁA Z PAMIĘCI
9.9k words
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Morze Syren nie miało jednego koloru.
O świcie jego powierzchnia przypominała wypolerowane srebro, w południe przybierała barwę głębokiego szafiru, a wieczorami stawała się tak ciemna, że granica między wodą a niebem niemal całkowicie znikała. Żeglarze opowiadali, że pod falami spoczywają pałace starsze niż pierwsze królestwa, a w ich pustych salach wciąż rozbrzmiewają głosy tych, którzy nigdy nie nauczyli się umierać.
Nie wszystkie opowieści o Morzu Syren były prawdziwe.
Niektóre były znacznie gorsze.
Istniały miejsca, których nie dało się odnaleźć na mapie. Nie dlatego, że kartografowie nie wiedzieli o ich istnieniu, lecz dlatego, że sama ziemia nie pozwalała zapamiętać drogi do nich. Jednym z takich miejsc była Nhal'Ver.
Wyspa bez stałego położenia.
Wyspa, która pojawiała się tylko wtedy, gdy morze pozostawało spokojne.
Wyspa, której nazwa znikała z ust tych, którzy próbowali o niej opowiedzieć.
Wędrowaliśmy przez pustynię jeszcze dwa dni, zanim dotarliśmy do pierwszych nadmorskich wzgórz. Podróż nie była łatwa. Słońce paliło bezlitośnie, woda w naszych bukłakach kończyła się szybciej, niż przewidywaliśmy, a nocami wiatr niósł z pustyni drobny piasek, który wdzierał się pod ubrania i osiadał na skórze.
Vaelor rzadko narzekał.
Od chwili opuszczenia wieży coraz częściej trzymał dłoń w kieszeni płaszcza, gdzie schował drewnianą figurkę znalezioną w studni. Nie powiedział nam, dlaczego ją zatrzymał. Nie pytałem. Sam nie byłem pewien, czy powinienem mu wyjaśniać, skąd znałem jej kształt.
Widziałem ją wcześniej.
W czasach, których nie pamiętały już nawet najstarsze kroniki.
I nie chciałem wracać do tamtego wspomnienia.
[VAELOR]:
– Widzę morze.
[LIRA]:
– Wreszcie coś, co nie jest piaskiem.
[KAEL]:
– Nie ciesz się za wcześnie. Morze potrafi być gorsze od pustyni.
[LIRA]:
– Zawsze musisz zepsuć każdą dobrą wiadomość?
[KAEL]:
– To jedna z moich nielicznych umiejętności.
[VAELOR]:
– Znacie jakieś bezpieczne porty?
[LIRA]:
– Na północ od tego wybrzeża jest niewielka osada rybacka. Nazywa się Varenn. Nie ma tam wielkich statków, ale miejscowi czasami zabierają pasażerów na zachodnie szlaki.
[KAEL]:
– A jeśli ktoś zapyta, dokąd płyniemy?
[LIRA]:
– Powiemy, że szukamy pracy.
[VAELOR]:
– Nie wyglądam na kogoś, kto szuka pracy w porcie.
[KAEL]:
– Wyglądasz na kogoś, kto nigdy nie musiał pracować.
[VAELOR]:
– Dorastałem w lesie.
[KAEL]:
– W lesie, w którym miałeś własną chatę, opiekuna i zapasy żywności.
[VAELOR]:
– Aron nie był moim sługą.
[KAEL]:
– Nie powiedziałem, że był.
[LIRA]:
– Wystarczy. Jeśli będziecie się sprzeczać przy pierwszym spotkanym rybaku, jeszcze przed zachodem słońca wszyscy dowiedzą się, kim jesteśmy.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Lira miała rację.
W ostatnich tygodniach nauczyliśmy się, że niebezpieczeństwo rzadko nadchodziło z miejsca, z którego się go spodziewaliśmy. Czasami wystarczył jeden nieostrożny gest, jedno nazwisko wypowiedziane w niewłaściwym miejscu albo spojrzenie człowieka, który rozpoznawał znak na dłoni Vaelora.
Dlatego przed wejściem do Varenn zakryliśmy symbole, zmieniliśmy część ubrań i ustaliliśmy, że nie będziemy mówić o Eldorii.
Vaelor schował królewski medalion pod tuniką.
Lira zasłoniła opaskę na głowie kapturem.
Kael zdjął pas z ozdobną klamrą, która mogłaby przyciągnąć niepotrzebną uwagę.
Ja natomiast po raz kolejny przypomniałem sobie, jak niewiele pozostało z czasów, w których ludzie i elfy rozpoznawali mnie po samym imieniu.
W Varenn byłem tylko starym wędrowcem.
I przez chwilę ta myśl przyniosła mi ulgę.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Varenn nie przypominało wielkich portów Eldorii.
Była to osada zbudowana z drewna, kamienia i wysuszonej gliny. Domy stały blisko siebie, a ich dachy pokrywały ciemne dachówki, na których osiadała sól niesiona przez morską bryzę. Wzdłuż brzegu ciągnęły się pomosty, przy których kołysały się niewielkie łodzie rybackie.
W powietrzu unosił się zapach wodorostów, dymu i świeżo wypatroszonych ryb. Na placu przy porcie kilku mężczyzn naprawiało sieci, a kobiety sprzedawały suszone owoce, chleb i małe gliniane naczynia.
Dzieci biegały między straganami.
Zwykłe życie.
Takie, które przez ostatnie tygodnie wydawało się Vaelorowi coraz bardziej odległe.
Zatrzymał się na skraju placu i przez chwilę przyglądał się chłopcu niosącemu drewnianą łódkę.
[VAELOR]:
– Dawno nie widziałem tak spokojnego miejsca.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Spokój nie zawsze oznacza bezpieczeństwo.
[VAELOR]:
– Wiem.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Ale nie oznacza też kłamstwa. Czasami ludzie po prostu żyją, nie wiedząc, że gdzieś daleko pękają pradawne pieczęcie.
[KAEL]:
– I dobrze. Nie każdy musi dźwigać cały świat na plecach.
[LIRA]:
– Najpierw znajdźmy statek.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Port nie był duży, ale znaleźliśmy w nim kilkanaście łodzi zdolnych do pokonania otwartego morza. Większość kapitanów odmawiała jednak wyprawy na zachód.
Niektórzy twierdzili, że w tamtym kierunku prądy są zbyt niebezpieczne. Inni mówili o sztormach, które pojawiały się bez ostrzeżenia. Jeden stary rybak, kiedy usłyszał nazwę Nhal'Ver, splunął przez ramię i odmówił dalszej rozmowy.
Dopiero przy końcu portu znaleźliśmy statek, który mógł nas zainteresować.
Nazywał się „Srebrna Mewa”.
Był to średniej wielkości żaglowiec z ciemnego drewna, z dwoma masztami i wąskim kadłubem. Nie wyglądał na szczególnie szybki, ale jego konstrukcja sugerowała, że potrafił wytrzymać trudne warunki.
Przy burcie stał mężczyzna w średnim wieku. Miał krótko przystrzyżoną brodę, szerokie ramiona i jasną bliznę biegnącą od skroni do szczęki.
Obserwował nas, zanim jeszcze zdążyliśmy się odezwać.
[MĘŻCZYZNA]:
– Jeśli szukacie przeprawy na południe, musicie pytać gdzie indziej.
[LIRA]:
– Nie płyniemy na południe.
[MĘŻCZYZNA]:
– W takim razie na północ?
[VAELOR]:
– Na zachód.
Mężczyzna przestał zajmować się liną, którą trzymał w dłoniach.
[MĘŻCZYZNA]:
– Na zachód jest dużo morza.
[VAELOR]:
– Chcemy dotrzeć do Nhal'Ver.
Przez chwilę słychać było tylko skrzypienie łodzi przy pomoście.
Mężczyzna powoli odłożył linę.
[MĘŻCZYZNA]:
– Kto wam podał tę nazwę?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Szukamy miejsca związanego ze starą historią.
[MĘŻCZYZNA]:
– Stare historie są dobre przy kominku. Na morzu lepiej trzymać się tego, co można zobaczyć.
[KAEL]:
– A jeśli zapłacimy?
[MĘŻCZYZNA]:
– Pieniądze nie zmieniają prądów.
[LIRA]:
– Nie prosimy, żebyś wpłynął na ślepo. Potrzebujemy kogoś, kto zna zachodnie szlaki.
Mężczyzna spojrzał na nią uważniej.
[MĘŻCZYZNA]:
– Jak masz na imię?
[LIRA]:
– Lira.
[MĘŻCZYZNA]:
– Nie pytałem o to, jak cię nazywają.
Lira nie odpowiedziała.
Mężczyzna przeniósł wzrok na Vaelora.
[MĘŻCZYZNA]:
– A ty?
[VAELOR]:
– Vael.
[MĘŻCZYZNA]:
– Nie jesteś stąd.
[VAELOR]:
– Nie.
[MĘŻCZYZNA]:
– I nie wyglądasz na człowieka, który potrafi kłamać.
[KAEL]:
– To akurat jego największa wada.
[VAELOR]:
– Kael.
[MĘŻCZYZNA]:
– Jestem kapitanem Rovanem. Przez trzydzieści lat pływałem po tym morzu. Widziałem statki, które wracały bez załogi, i załogi, które wracały bez statków. Widziałem światła pod wodą i słyszałem głosy dochodzące z miejsc, w których nie powinno być nikogo.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Rovan zamilkł.
Potem wskazał na zachód.
[ROVAN]:
– Nhal'Ver nie jest zwykłą wyspą. Nie można tam dopłynąć, kierując się gwiazdami. Nie można też wyznaczyć jej położenia na podstawie prądów. Jeśli wyspa nie chce się pokazać, możecie przepłynąć obok niej tysiąc razy i nigdy jej nie zobaczyć.
[VAELOR]:
– A jeśli chce?
[ROVAN]:
– Wtedy zobaczycie ją, nawet jeśli będziecie patrzeć w przeciwnym kierunku.
[KAEL]:
– To brzmi zachęcająco.
[ROVAN]:
– Jeszcze nie skończyłem. Ci, którzy wracają z Nhal'Ver, nie zawsze pamiętają, że tam byli.
[LIRA]:
– Byłeś tam?
Rovan spojrzał na morze.
[ROVAN]:
– Raz.
[VAELOR]:
– Co znalazłeś?
[ROVAN]:
– Nie to, czego szukałem.
[VAELOR]:
– A czego szukałeś?
Kapitan przez chwilę milczał.
[ROVAN]:
– Swojej żony.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie zadaliśmy kolejnych pytań.
Rovan odwrócił się i wszedł na pokład. Po chwili wrócił z niewielkim woreczkiem, który położył na drewnianej skrzyni.
[ROVAN]:
– Wypływamy jutro przed świtem. Jeśli naprawdę chcecie dotrzeć na tę wyspę, będziecie musieli mi zapłacić za ryzyko. I jest jeszcze jedna zasada.
[VAELOR]:
– Jaka?
[ROVAN]:
– Kiedy morze ucichnie, nie będziecie wypowiadać swoich pełnych imion.
[KAEL]:
– Dlaczego?
[ROVAN]:
– Bo morze zaczyna wtedy słuchać.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Vaelor spojrzał na mnie.
Nie odpowiedziałem.
Wiedziałem, że Rovan nie mówił tego dla efektu. W jego głosie było coś, co rozpoznałem u ludzi, którzy widzieli zbyt wiele, by nadal wierzyć, że wszystko można wyjaśnić rozumem.
Przyjęliśmy warunki.
Kapitan wskazał nam niewielką gospodę niedaleko portu, w której mogliśmy przenocować.
Kiedy odchodziliśmy, zauważyłem, że Rovan przez długi czas patrzył za nami.
Nie na Vaelora.
Na mnie.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Gospoda nosiła nazwę „Pod Trzema Żaglami”.
W środku było ciepło, głośno i ciasno. Przy kilku stołach siedzieli rybacy, handlarze i marynarze. Nad paleniskiem wisiały stare sieci, a na ścianach znajdowały się obrazy przedstawiające statki płynące przez wzburzone morze.
Zajęliśmy miejsce w najdalszym kącie.
Vaelor zamówił posiłek, Kael sprawdził wyjścia, a Lira usiadła tak, by widzieć zarówno drzwi, jak i okno.
Przez dłuższy czas nikt się nie odzywał.
Dopiero kiedy gospodyni przyniosła jedzenie, Vaelor wyciągnął z torby drewnianą figurkę.
[VAELOR]:
– Elarionie, mówiłeś, że widziałeś ją wcześniej.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Tak.
[VAELOR]:
– Gdzie?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– W miejscu, które nie istnieje już w żadnej znanej krainie.
[KAEL]:
– To bardzo precyzyjna odpowiedź.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie potrafię wskazać go na mapie.
[VAELOR]:
– Czy figurka należała do kogoś?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Przyjrzałem się drewnianemu ptakowi.
Jego skrzydła były nierówne. Jedno zostało wyrzeźbione staranniej od drugiego. Pod spodem widniał napis, który Vaelor odczytał wcześniej.
Powrót.
Przypomniałem sobie małe dłonie.
Pamiętałem śmiech.
Pamiętałem też ogień.
Ale twarz dziecka pozostawała zamazana.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Należała do kogoś, kogo kiedyś znałem.
[VAELOR]:
– Czy ta osoba żyje?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie wiem.
[KAEL]:
– Czyli kolejna osoba, której los pozostaje tajemnicą.
[LIRA]:
– Kael, nie musisz wszystkiego komentować.
[KAEL]:
– A ty nie musisz wszystkiego ukrywać.
[LIRA]:
– Nie ukrywam wszystkiego.
[KAEL]:
– Tylko tego, co najważniejsze?
Lira odłożyła łyżkę.
[LIRA]:
– Nie chcę się z tobą kłócić.
[KAEL]:
– Ja też nie. Chcę tylko wiedzieć, dlaczego Zarkan może rozmawiać z tobą przez znak, który nosisz na ręce.
[VAELOR]:
– Kael ma prawo pytać.
[LIRA]:
– Wiem.
[VAELOR]:
– A ty masz prawo odpowiedzieć.
[LIRA]:
Lira spojrzała na brata.
Przez chwilę wydawało się, że tym razem powie wszystko.
Jednak w końcu odwróciła wzrok.
[LIRA]:
– Zarkan obiecał mi, że pomoże odnaleźć Kaela. Wtedy nie wiedziałam, co naprawdę zamierza zrobić z Vaelorem. Powiedział, że potrzebuje tylko informacji. Że chce odnaleźć dziedzica, zanim zrobią to inni.
[KAEL]:
– I uwierzyłaś mu?
[LIRA]:
– Chciałam cię odnaleźć.
[KAEL]:
– To nie jest odpowiedź.
[LIRA]:
– Wiem.
[VAELOR]:
– Co mu obiecałaś?
[LIRA]:
– Miałam doprowadzić cię do pierwszej pieczęci. Miałam przekazywać mu informacje, kiedy będzie tego potrzebował.
[KAEL]:
– Czyli prowadziłaś nas do niego.
[LIRA]:
– Nie. Prowadziłam cię do miejsca, które musiałeś odnaleźć. Nie wiedziałam, że wszystko potoczy się w ten sposób.
[VAELOR]:
– Wiedziałaś, że Zarkan może mnie wykorzystać?
[LIRA]:
– Wiedziałam, że czegoś chce. Nie wiedziałam, czego dokładnie.
[VAELOR]:
– A teraz?
[LIRA]:
– Teraz wiem, że jego zamiary są znacznie większe, niż mi powiedział.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Kael długo patrzył na siostrę.
W jego twarzy nie było gniewu, którego się spodziewałem. Było rozczarowanie. Znacznie trudniejsze do zniesienia.
[KAEL]:
– Szukałaś mnie?
[LIRA]:
– Każdego dnia.
[KAEL]:
– Nawet wtedy, kiedy wiedziałaś, że może mnie już nie być?
[LIRA]:
– Zwłaszcza wtedy.
[KAEL]:
– Dlaczego nie powiedziałaś mi tego wcześniej?
[LIRA]:
– Bałam się.
[KAEL]:
– Czego?
[LIRA]:
– Że jeśli poznasz prawdę, odejdziesz.
[KAEL]:
– Nie możesz decydować za mnie, co zrobię z prawdą.
[LIRA]:
– Wiem.
[KAEL]:
– Nie wiem jeszcze, czy potrafię ci wybaczyć.
[LIRA]:
– Nie proszę, żebyś mi wybaczył.
[KAEL]:
– Dobrze. Bo na razie nie potrafię.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Vaelor nie próbował ich godzić.
Był wystarczająco mądry, by zrozumieć, że niektórych ran nie można zamknąć jednym zdaniem. Kael potrzebował czasu, a Lira musiała wreszcie przestać ukrywać się za własnymi usprawiedliwieniami.
Nie oznaczało to jednak, że nasza grupa przestała istnieć.
Przez następne minuty jedliśmy w ciszy.
Dopiero po chwili Vaelor odezwał się ponownie.
[VAELOR]:
– Nie wiem, co zrobisz, kiedy Zarkan ponownie się z tobą skontaktuje.
[LIRA]:
– Nie zamierzam już wykonywać jego poleceń.
[VAELOR]:
– To nie wystarczy. Musisz wiedzieć, czy może cię zmusić.
Lira podciągnęła rękaw.
Czarny znak na jej nadgarstku był teraz wyraźniejszy. Wyglądał jak cienka korona przecięta pionową linią, lecz jego dolna część przypominała rozgałęziające się korzenie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Rozpoznałem ten symbol.
Nie był znakiem królewskim Zarkana.
Był starszy.
Znacznie starszy.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Skąd go masz?
[LIRA]:
– Z dnia, w którym zawarłam układ.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie wygląda jak zwykłe oznaczenie przysięgi.
[LIRA]:
– Zarkan powiedział, że to tylko znak umożliwiający kontakt.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Zarkan nie jest jego twórcą.
[LIRA]:
– Co?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie wiem, kto go stworzył. Ale widziałem podobny symbol na przedmiotach należących do pierwszych strażników.
[VAELOR]:
– Czy można go usunąć?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie próbowałbym, dopóki nie poznamy jego natury.
[KAEL]:
– Czyli nie możemy nic zrobić?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Możemy przestać udawać, że to niebezpieczeństwo nie istnieje.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Lira zakryła nadgarstek.
Widziałem, że nie podobała jej się myśl, iż znak może być starszy od samego Zarkana. Być może po raz pierwszy zrozumiała, że zawarła układ z człowiekiem, który sam mógł być tylko narzędziem czegoś większego.
Nie powiedziała jednak tego na głos.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Noc minęła niespokojnie.
Vaelor spał krótko. Kael nie spał prawie wcale. Lira siedziała przy oknie i obserwowała port, a ja spędziłem większą część nocy na czytaniu starych zapisków, które udało mi się zabrać z Doliny Zapomnienia.
Nie znalazłem niczego o Nhal'Ver.
Znalazłem natomiast nazwę, która pojawiła się w jednym z najstarszych fragmentów.
Morze Pierwszego Milczenia.
Nie było to określenie geograficzne.
W dawnych kronikach używano go do opisania miejsca, w którym kończyły się wszystkie wspomnienia. Nie oznaczało ono oceanu, lecz granicę między tym, co świat potrafił zapamiętać, a tym, co zostało z niego wymazane.
Na marginesie tekstu ktoś dopisał:
Jeśli wyspa powróci, nie pytaj jej, kim jesteś. Zapytaj, kogo pamięta.
Przeczytałem te słowa kilka razy.
Potem zamknąłem księgę.
Nie powiedziałem o nich Vaelorowi.
Jeszcze nie.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Przed świtem dotarliśmy do portu.
Rovan czekał już na pokładzie „Srebrnej Mewy”. Załoga składała się z pięciu osób: dwóch marynarzy, sternika, młodej kobiety odpowiedzialnej za zapasy i starego człowieka, który nie rozstawał się z drewnianym kosturem.
Nazywał się Merek.
Nie był marynarzem z urodzenia. Zanim zaczął pływać z Rovanem, pracował jako kartograf. Miał szczupłą twarz, siwe włosy i oczy tak jasne, że niemal bezbarwne.
Kiedy zobaczył Vaelora, zatrzymał się na chwilę.
Potem spojrzał na jego lewą dłoń.
[MEREK]:
– Nie powinieneś tego pokazywać.
Vaelor natychmiast schował rękę.
[VAELOR]:
– Co masz na myśli?
[MEREK]:
– Nie pytaj mnie przy ludziach.
Rovan podszedł do nas.
[ROVAN]:
– Wszyscy na pokład. Morze jest spokojne. Jeśli mamy wypłynąć, teraz jest najlepszy moment.
[KAEL]:
– A jeśli nie zdążymy?
[ROVAN]:
– Wtedy poczekamy.
[LIRA]:
– Na co?
[ROVAN]:
– Aż morze pozwoli nam ruszyć.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Weszliśmy na pokład.
Statek odbił od pomostu, a żagle powoli wypełnił poranny wiatr. Varenn zaczęło oddalać się za naszymi plecami. Z każdą minutą domy stawały się mniejsze, aż w końcu pozostał jedynie ciemny zarys osady na tle wybrzeża.
Vaelor stał przy burcie.
Patrzył na morze.
[VAELOR]:
– Czy kiedykolwiek płynąłeś tak daleko na zachód?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Myślałem, że znasz cały świat.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Znam wiele jego historii. To nie oznacza, że widziałem każde miejsce.
[VAELOR]:
– A Nhal'Ver?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Znam ją z opowieści.
[VAELOR]:
– Czyli wiesz tyle samo, co my.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Niezupełnie. Wiem, że ktoś kiedyś próbował sprawić, aby wyspa zniknęła nie tylko z map, lecz również z pamięci świata.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Tego właśnie nie wiem.
[VAELOR]:
– A może ukryto tam coś, czego nie powinien odnaleźć nikt?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Możliwe.
[VAELOR]:
– Czy część imienia mojego ojca?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Jeśli mapa wieży wskazywała prawdę, tak.
Vaelor spojrzał na horyzont.
[VAELOR]:
– Czasami zastanawiam się, czy mój ojciec wiedział, że kiedyś tu dotrę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Aethar wiedział, że niektóre decyzje będą miały konsekwencje długo po jego odejściu.
[VAELOR]:
– To nie odpowiedź.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie znam odpowiedzi na wszystko, Vaelorze.
[VAELOR]:
– Wiem. Ale chciałbym, żebyś przestał mówić do mnie tak, jakbym był jeszcze dzieckiem.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Przyjąłem te słowa bez sprzeciwu.
Miał rację.
Przez lata przywykłem do myśli, że Vaelor powinien być chroniony przed prawdą. Teraz jednak stawało się coraz bardziej oczywiste, że chronienie go przed wszystkim mogło okazać się równie niebezpieczne, jak pozostawienie go bez ochrony.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Postaram się.
Vaelor skinął głową.
Nie powiedział nic więcej.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Pierwszy dzień na morzu minął spokojnie.
Statek płynął na zachód, a Rovan rzadko opuszczał pokład. Co jakiś czas sprawdzał kierunek wiatru i obserwował wodę. Merek natomiast spędzał długie godziny przy starym kompasie, który nie wskazywał północy.
W południe Vaelor podszedł do niego.
[VAELOR]:
– Co to za urządzenie?
[MEREK]:
– Kompas.
[VAELOR]:
– Nie wskazuje północy.
[MEREK]:
– Bo nie szukamy północy.
[VAELOR]:
– Więc czego szuka?
Merek podniósł wzrok.
[MEREK]:
– Tego, co próbuje się ukryć.
[VAELOR]:
– Jak to działa?
[MEREK]:
– Nie działa. Czasami po prostu reaguje.
[VAELOR]:
– Na co?
[MEREK]:
– Na rzeczy, które nie powinny istnieć.
[VAELOR]:
– Takie jak Nhal'Ver?
Merek nie odpowiedział.
Zamiast tego położył kompas na dłoni Vaelora.
Wskazówka, która wcześniej obracała się powoli, natychmiast zatrzymała się i skierowała w stronę jego lewej ręki.
[MEREK]:
– Znak.
Vaelor cofnął dłoń.
[VAELOR]:
– Skąd wiesz o tym znaku?
[MEREK]:
– Widziałem go na starych mapach.
[VAELOR]:
– Kto go tam umieścił?
[MEREK]:
– Nie wiem.
[VAELOR]:
– Merek, jeśli coś wiesz, powiedz mi.
Kartograf długo przyglądał się chłopakowi.
[MEREK]:
– W dawnych czasach istniały mapy, na których nie zaznaczano królestw, gór ani rzek. Zaznaczano jedynie miejsca, w których świat pamiętał własny początek. Jednym z tych miejsc była Nhal'Ver.
[VAELOR]:
– Co tam się wydarzyło?
[MEREK]:
– Według jednej z legend ktoś próbował zabrać z wyspy wspomnienie pierwszego imienia.
[VAELOR]:
– I co się stało?
[MEREK]:
– Wyspa przestała istnieć dla wszystkich, którzy znali jej położenie.
[VAELOR]:
– Ale przecież ty wiesz, że istnieje.
[MEREK]:
– Wiem, że istnieje. Nie pamiętam jednak, skąd to wiem.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Merek zabrał kompas i schował go do skórzanego futerału.
Zanim odszedł, spojrzał jeszcze raz na Vaelora.
[MEREK]:
– Nie pozwól, żeby wyspa zapamiętała cię pierwsza.
[VAELOR]:
– Co to znaczy?
[MEREK]:
– Tego dowiesz się na miejscu.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Drugiej nocy morze ucichło.
Nie stopniowo.
Nie tak, jak dzieje się to zwykle, kiedy wiatr słabnie, a fale tracą siłę.
Po prostu przestało się poruszać.
Żagle zwisały bezwładnie. Lina przy maszcie nie drgnęła. Woda wokół statku stała się gładka jak szkło.
Nie było nawet najmniejszej fali.
Rovan wyszedł z kajuty i natychmiast spojrzał na załogę.
[ROVAN]:
– Nikt nie wypowiada pełnych imion.
[KAEL]:
– Co się dzieje?
[ROVAN]:
– Cisza.
[LIRA]:
– Przecież nic nie słychać.
[ROVAN]:
– Właśnie dlatego.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wszyscy zamilkli.
Nad nami nie było gwiazd.
Niebo pozostawało czarne, choć powinno być rozświetlone księżycem. Horyzont zniknął. Nie potrafiliśmy określić, gdzie kończyła się woda, a zaczynała noc.
Vaelor podszedł do burty.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie patrz w dół.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Ponieważ morze nie odbija teraz tego, co znajduje się nad nim.
Vaelor spojrzał mimo ostrzeżenia.
W wodzie nie zobaczył swojego odbicia.
Zobaczył las.
Elarwen.
Chatę Arona.
Drzwi, które stały otwarte.
A przed nimi człowieka w ciemnym płaszczu.
[VAELOR]:
– Aron…
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Vaelorze!
Złapałem go za ramię i odciągnąłem od burty.
[VAELOR]:
– Widziałem go!
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– To nie musiał być on.
[VAELOR]:
– Ale wyglądał jak Aron!
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Właśnie dlatego nie możesz patrzeć.
[KAEL]:
– Co zobaczyłeś?
[VAELOR]:
– Chatę. Arona. Stał przed wejściem.
[LIRA]:
– To wspomnienie?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie wiem.
[ROVAN]:
– Nie powinniście rozmawiać.
[KAEL]:
– Dlaczego?
Rovan wskazał na wodę.
Na jej powierzchni pojawiły się drobne kręgi.
Nie było wiatru, który mógłby je wywołać.
Potem usłyszeliśmy głos.
[OBCE DZIECKO]:
– Vaelorze.
Vaelor zamarł.
Głos dobiegł spod statku.
[OBCE DZIECKO]:
– Vaelorze, pamiętasz mnie?
Lira chwyciła jedno ze swoich ostrzy.
[LIRA]:
– Nie odpowiadaj.
[OBCE DZIECKO]:
– Zostawiłeś mnie.
[VAELOR]:
– Kim jesteś?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wypowiedział te słowa, zanim zdążyłem go powstrzymać.
Woda pod statkiem rozświetliła się słabym, mlecznym blaskiem.
Z głębi wyłoniła się twarz dziecka.
Nie była wyraźna. Przypominała odbicie oglądane przez grubą warstwę szkła.
Dziecko miało jasne włosy i zamknięte oczy.
[OBCE DZIECKO]:
– Obiecałeś, że wrócisz.
Vaelor zrobił krok w stronę burty.
[VAELOR]:
– Nie znam cię.
[OBCE DZIECKO]:
– Znasz.
[VAELOR]:
– Nigdy cię nie widziałem.
[OBCE DZIECKO]:
– Nie pamiętasz.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nagle poczułem, jak coś dotyka mojej pamięci.
Nie była to magia, którą można było rozpoznać po kolorze lub zapachu. To było uczucie, jakby ktoś przesuwał palcami po zamkniętej księdze, szukając konkretnej strony.
Usłyszałem własne imię.
Nie to, którym nazywali mnie inni.
Starsze.
Zapomniane.
Nie wypowiedziałem go.
Nie pozwoliłem sobie nawet pomyśleć o jego brzmieniu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Wszyscy odwrócić wzrok od wody!
Rovan natychmiast rzucił się do steru.
[ROVAN]:
– Merek! Kompas!
Merek otworzył futerał.
Wskazówka obracała się tak szybko, że niemal znikała.
[MEREK]:
– Nie znajduje wyspy!
[ROVAN]:
– Więc czego szuka?
[MEREK]:
– Nas!
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Z wody dobiegł cichy śmiech.
Potem wszystkie głosy zamilkły.
Morze ponownie zaczęło się poruszać.
Jedna fala uderzyła o burtę.
Druga zakołysała statkiem.
Wiatr wrócił tak nagle, że żagle naprężyły się z głośnym trzaskiem.
Rovan krzyknął do załogi, by zabezpieczyła liny.
Kiedy spojrzeliśmy za burtę, nie było już dziecka.
Nie było również obrazu lasu.
Została tylko ciemna woda.
[KAEL]:
– Co to było?
[ROVAN]:
– Morze próbowało was zapamiętać.
[LIRA]:
– Dlaczego?
[ROVAN]:
– Nie wiem.
[VAELOR]:
– A dziecko?
Rovan spojrzał na niego.
[ROVAN]:
– Jeśli usłyszysz je ponownie, nie odpowiadaj.
[VAELOR]:
– Powiedziało, że je zostawiłem.
[ROVAN]:
– Woda potrafi mówić głosami tych, których człowiek najbardziej pragnie odnaleźć.
[VAELOR]:
– A jeśli to nie była iluzja?
Rovan nie odpowiedział.
Odwrócił się i wrócił do steru.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Po wydarzeniach na morzu nikt nie próbował już zasnąć.
Vaelor siedział na pokładzie, trzymając drewnianą figurkę. Co jakiś czas przesuwał palcem po wyrzeźbionych skrzydłach ptaka.
Lira usiadła obok niego.
[LIRA]:
– To nie był Aron.
[VAELOR]:
– Nie wiesz tego.
[LIRA]:
– Wiem, że chciał, żebyś za nim poszedł.
[VAELOR]:
– Może naprawdę tam był.
[LIRA]:
– Gdyby to był Aron, nie musiałby wzywać cię przez wodę.
[VAELOR]:
– Nie wiemy, co się z nim stało.
[LIRA]:
– Wiem.
[VAELOR]:
– Nie mogę po prostu uznać, że już go nie odnajdę.
[LIRA]:
– Nie proszę cię o to.
[VAELOR]:
– Czasami mam wrażenie, że wszyscy, których znałem, znikają jeden po drugim. Matka, ojciec, Aron. Teraz jeszcze Seris. Nawet Kael nie jest pewien, czy naprawdę żyje.
[LIRA]:
– Kael jest tutaj.
[VAELOR]:
– Ale nie wiemy, co go przywróciło.
[LIRA]:
– Wiem tylko, że nie chcę stracić go ponownie.
Vaelor spojrzał na nią.
[VAELOR]:
– A mnie?
Lira przez chwilę milczała.
[LIRA]:
– Ciebie również.
[VAELOR]:
– Nawet po tym wszystkim, co zrobiłaś?
[LIRA]:
– Nie oczekuję, że zapomnisz.
[VAELOR]:
– Nie chcę zapominać. Chcę wiedzieć, komu mogę ufać.
[LIRA]:
– Nie wiem, czy zasłużyłam na twoje zaufanie.
[VAELOR]:
– To będziemy musieli się przekonać.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Lira nie odpowiedziała.
Po chwili wstała i odeszła w stronę dziobu.
Vaelor pozostał sam.
Przez długi czas patrzył na figurkę, aż w końcu odwrócił ją spodem do góry.
Pod wyrazem „POWRÓT” pojawiła się cienka linia, której wcześniej nie zauważył.
Przypominała fragment mapy.
Vaelor przesunął po niej palcem.
Znak na jego dłoni odpowiedział delikatnym światłem.
[VAELOR]:
– Elarionie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Tak?
[VAELOR]:
– Spójrz.
Pochyliłem się nad figurką.
Linia układała się w kształt łuku, a na jej końcu znajdował się mały symbol przypominający oko.
Nie był to znak siedmiu pieczęci.
Nie był to również symbol dwóch splecionych drzew.
Znałem go.
Widziałem go na jednym z najstarszych przedmiotów, jakie kiedykolwiek trzymałem w dłoniach.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Skąd to masz?
[VAELOR]:
– Ze studni na pustyni.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie chodzi mi o to, gdzie ją znalazłeś. Chodzi mi o to, kto ci ją tam zostawił.
[VAELOR]:
– Nie wiem.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Przez chwilę nie mogłem oderwać wzroku od znaku.
Potem powiedziałem coś, czego nie zamierzałem mówić.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Ten ptak należał do dziecka, które znało twojego ojca.
[VAELOR]:
– Kim było to dziecko?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie odpowiedziałem.
Vaelor podniósł wzrok.
[VAELOR]:
– Znałeś je.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Tak.
[VAELOR]:
– Co się z nim stało?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Spojrzałem na spokojne już morze.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Zniknęło, zanim świat nauczył się pamiętać jego imię.
Vaelor nie naciskał.
Ale widziałem, że zapamiętał każde słowo.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Następnego dnia morze zaczęło zmieniać kolor.
Najpierw przybrało odcień ciemnego błękitu. Potem stało się niemal czarne, choć niebo nad nami pozostawało jasne. Woda była tak przejrzysta, że mogliśmy dostrzec kamienne kształty głęboko pod powierzchnią.
Nie były to rafy.
Były to ruiny.
Widzieliśmy kolumny, schody i fragmenty murów. Niektóre budowle leżały na dnie w całości, inne rozpadały się pod ciężarem czasu.
Vaelor wychylił się przez burtę.
[VAELOR]:
– Czy pod nami znajduje się miasto?
[MEREK]:
– Tak.
[KAEL]:
– Jak głęboko?
[MEREK]:
– Nie wiem.
[LIRA]:
– Skąd wiesz, że to miasto?
[MEREK]:
– Bo widzę jego ulice.
[VAELOR]:
– Czy ktoś tam mieszka?
Merek spojrzał na niego.
[MEREK]:
– Kiedyś mieszkał.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
W pewnej chwili dostrzegłem coś na dnie.
Wielką kamienną bramę.
Była niemal całkowicie pokryta wodorostami, lecz na jej środku wciąż widniał znak dwóch splecionych drzew.
Nie zdążyłem powiedzieć o tym pozostałym.
Brama rozbłysła.
A potem zniknęła.
Nie zapadła się w piasek ani nie została zasłonięta przez wodę.
Po prostu przestała istnieć dla naszych oczu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie patrzcie zbyt długo na dno.
[KAEL]:
– Znowu?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Tym razem widziałem coś, czego nie powinno tam być.
[VAELOR]:
– Co?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Bramę.
[VAELOR]:
– Jaką bramę?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Taką, która nie prowadziła do miasta.
[LIRA]:
– Dokąd prowadziła?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Spojrzałem na nią.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Do miejsca, w którym zaczęła się pierwsza przysięga.
Merek opuścił głowę.
[MEREK]:
– A więc wyspa jest blisko.
[ROVAN]:
– Skąd wiesz?
[MEREK]:
– Woda przestała odbijać niebo.
Rovan spojrzał przed siebie.
Na horyzoncie pojawiła się cienka, jasna linia.
Z początku wyglądała jak mgła.
Potem zaczęła nabierać kształtu.
Najpierw dostrzegliśmy skały.
Następnie wysokie drzewa.
Wreszcie wieże.
Nhal'Ver wyłaniała się z morza.
Nie wynurzała się z fal. Nie pojawiała się stopniowo, jak ląd odkrywany przez opadającą mgłę.
Była tam od początku.
Tylko nasze oczy nie potrafiły jej dostrzec.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wyspa była większa, niż przypuszczaliśmy.
Jej wybrzeże tworzyły wysokie, białe klify. Nad nimi rosły drzewa o srebrzystych liściach, a między ich koronami można było dostrzec kamienne budowle. W samym centrum wyspy wznosiła się wysoka wieża, której szczyt niknął w chmurach.
Nie było widać portu.
Nie było też żadnych statków.
A jednak na wodzie znajdowały się ślady, jakby wiele łodzi przybijało tutaj przez setki lat.
Rovan polecił załodze zmniejszyć żagle.
[ROVAN]:
– Nie będziemy podpływać bezpośrednio do klifów.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[ROVAN]:
– Bo nie wiem, gdzie kończy się wybrzeże.
[KAEL]:
– Przecież je widzimy.
[ROVAN]:
– Widzimy to, co wyspa chce nam pokazać.
[LIRA]:
– Znasz bezpieczne miejsce do lądowania?
[ROVAN]:
– Kiedyś znałem.
[VAELOR]:
– A teraz?
[ROVAN]:
– Teraz muszę je sobie przypomnieć.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Kapitan zamknął oczy.
Stał nieruchomo, trzymając dłonie na sterze.
Przez długą chwilę nic się nie działo.
Potem wskazał na północny fragment wybrzeża.
[ROVAN]:
– Tam.
Statek powoli zmienił kurs.
W miarę zbliżania się do wyspy woda stawała się coraz płytsza. Pod powierzchnią pojawiły się jasne kamienie, a między nimi niewielkie ławice ryb.
W końcu znaleźliśmy wąską zatokę.
Nie było w niej piasku.
Jej dno pokrywały białe kamienne płyty, tworzące coś w rodzaju dawnego nabrzeża.
Rovan polecił opuścić łódź.
Nie zamierzał płynąć dalej.
[VAELOR]:
– Nie wejdziesz z nami?
[ROVAN]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[ROVAN]:
– Powiedziałem wam, że byłem tu kiedyś. Nie powiedziałem, że wróciłem bez strat.
[VAELOR]:
– Twoja żona?
Rovan spojrzał na wyspę.
[ROVAN]:
– Nie wiem, czy ją tam znajdę. Nie wiem nawet, czy pamiętam jej twarz wystarczająco dobrze, żeby ją rozpoznać.
[LIRA]:
– Możesz zostać na statku. Jeśli odnajdziemy coś, co pomoże ci ją odszukać, wrócimy.
[ROVAN]:
– Nie składaj takich obietnic. Wyspa może sprawić, że zapomnisz, po co tu przybyłaś.
[KAEL]:
– A jeśli nie zapomnimy?
[ROVAN]:
– Wtedy będziecie mieli szczęście.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Zeszliśmy do łodzi.
Merek pozostał na statku razem z Rovanem i resztą załogi.
Zanim odpłynęliśmy od burty, kartograf podszedł do Vaelora.
[MEREK]:
– Kiedy znajdziesz pierwszą komnatę, nie dotykaj niczego, co ma twoją twarz.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[MEREK]:
– Bo to nie będzie twoja twarz.
[VAELOR]:
– A czyja?
[MEREK]:
– Tego nie wiem.
Merek spojrzał na mnie.
[MEREK]:
– Ty powinieneś wiedzieć.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie odpowiedziałem.
Kartograf cofnął się o krok.
[MEREK]:
– W takim razie uważajcie na siebie.
Łódź odbiła od statku.
Wiosłowaliśmy w stronę białego nabrzeża.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Kiedy nasze stopy dotknęły kamiennych płyt, Vaelor poczuł nagły chłód.
Wyspa była cicha.
Nie słyszeliśmy ptaków, owadów ani szumu drzew. Srebrzyste liście poruszały się na wietrze, lecz nie wydawały żadnego dźwięku.
W oddali stała kamienna brama.
Nie miała skrzydeł ani drzwi. Tworzyły ją dwa wysokie filary połączone łukiem, na którym wyryto siedem symboli.
Pierwszy przypominał koronę.
Drugi otwartą dłoń.
Trzeci oko.
Czwarty drzewo.
Piąty miecz.
Szósty pusty okrąg.
Siódmy pozostawał gładki.
Vaelor podszedł bliżej.
[VAELOR]:
– Czy to wejście do miasta?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie wiem.
[LIRA]:
– Wygląda jak brama strażników.
[KAEL]:
– Nie ma murów.
[LIRA]:
– Nie wszystkie bramy muszą prowadzić do miasta.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Na środkowym filarze znajdował się napis.
Nie był wyryty w żadnym znanym języku.
Jednak kiedy Vaelor zbliżył się do kamienia, litery zaczęły się zmieniać. Przybierały kształty, które rozumiał.
Odczytał je powoli.
[VAELOR]:
– „Witaj, ten, który powrócił”.
Kael spojrzał na niego.
[KAEL]:
– Powrócił skąd?
[LIRA]:
– Może wyspa zna twoją krew.
[VAELOR]:
– A może zna kogoś, kto był tu przede mną.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Zrobiłem krok w stronę bramy.
Wtedy na siódmym symbolu pojawiła się cienka linia.
Zaczęła układać się w znak dwóch splecionych drzew.
Vaelor podniósł dłoń.
Znak na jego skórze odpowiedział.
Kamień rozświetlił się delikatnym światłem, a w powietrzu pojawił się szept.
Nie był to głos Nemoratha.
Nie była to również Pierwsza Pamięć.
[OBCE GŁOSY]:
– Jeden powrócił.
Po chwili odezwał się drugi głos.
[OBCE GŁOSY]:
– Jeden został zapomniany.
Trzeci.
[OBCE GŁOSY]:
– Jeden wciąż czeka.
A potem wszystkie razem wypowiedziały słowa:
[OBCE GŁOSY]:
– Niech wejdzie ten, który nie pamięta swojego początku.
Kamienna brama rozświetliła się.
Za nią ukazała się droga prowadząca między srebrzystymi drzewami.
Nie wyglądała na niebezpieczną.
To właśnie mnie zaniepokoiło.
[VAELOR]:
– Idziemy?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Tak. Ale trzymajcie się blisko siebie.
[KAEL]:
– Myślisz, że wyspa będzie próbowała nas rozdzielić?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Myślę, że może zrobić coś znacznie gorszego.
[LIRA]:
– Co?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Spojrzałem na drogę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Może sprawić, że przestaniemy pamiętać, dlaczego przyszliśmy.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Przeszliśmy przez bramę.
Droga prowadziła przez las, w którym wszystkie drzewa miały srebrzystą korę i liście przypominające cienkie płatki szkła. Ich gałęzie układały się nad nami w sklepienie, przez które nie przedostawało się światło słońca.
Mimo to nie było ciemno.
Wokół pni unosiły się niewielkie świetliste punkty. Kiedy przechodziliśmy obok, przesuwały się za nami, jakby obserwowały każdy nasz krok.
Po kilkunastu minutach dotarliśmy do niewielkiej polany.
Pośrodku stała kamienna studnia.
Była niemal identyczna jak ta, którą znaleźliśmy na pustyni.
Vaelor natychmiast zatrzymał się.
[VAELOR]:
– To niemożliwe.
[LIRA]:
– Co się stało?
[VAELOR]:
– Ta studnia wygląda jak tamta.
[KAEL]:
– Może jest częścią tego samego miejsca.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie. Studnia na pustyni była tylko śladem. Ta znajduje się tutaj od bardzo dawna.
Vaelor podszedł bliżej.
Na kamiennym obrzeżu widniał ten sam napis.
POWRÓT.
Tym razem jednak pod słowem znajdował się drugi znak.
Mały ptak z rozpostartymi skrzydłami.
Vaelor wyciągnął figurkę.
Drewniany przedmiot zaczął drżeć.
[VAELOR]:
– To tutaj ją wykonano.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Być może.
[VAELOR]:
– Dlaczego ktoś przeniósł ją na pustynię?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Ktoś chciał, żebyś ją znalazł.
[KAEL]:
– Ktoś, kto wiedział, że będziemy tamtędy przechodzić.
[LIRA]:
– Albo ktoś, kto wiedział, że Vaelor kiedyś tam dotrze.
[VAELOR]:
– Nie rozumiem.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Ja również nie rozumiałem.
Ale zaczynałem podejrzewać, że figurka nie była przypadkowym przedmiotem. Jej obecność na pustyni oznaczała, że ktoś połączył Nhal'Ver z drogą, którą przebyliśmy.
Ktoś, kto znał nasze przyszłe kroki.
Albo ktoś, kto potrafił odnajdywać nas w miejscach, w których jeszcze nas nie było.
Vaelor położył drewnianego ptaka na obrzeżu studni.
Kamień pod nim rozświetlił się.
Z wnętrza dobiegł dźwięk.
Nie był to szum wody.
Był to śmiech dziecka.
Ten sam, który słyszeliśmy na morzu.
[OBCE DZIECKO]:
– Wreszcie.
Vaelor cofnął się.
[VAELOR]:
– Kim jesteś?
[OBCE DZIECKO]:
– Nie pamiętasz mnie.
[VAELOR]:
– Powiedz mi swoje imię.
[OBCE DZIECKO]:
– Nie mogę.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[OBCE DZIECKO]:
– Bo jeśli je wypowiesz, zapomnisz własne.
[LIRA]:
– Nie słuchaj tego.
[OBCE DZIECKO]:
– Ty również nie pamiętasz, Liro.
Lira zamarła.
[KAEL]:
– Co powiedziałeś?
[OBCE DZIECKO]:
– Seris pamiętała.
[VAELOR]:
– Znasz Seris?
[OBCE DZIECKO]:
– Ona znała mnie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Z wnętrza studni wystrzelił wąski promień światła.
Na jego powierzchni pojawił się obraz.
Nie twarz dziecka.
Nie sylwetka.
Jedynie dłoń trzymająca drewnianego ptaka.
Obok niej znajdowała się druga dłoń.
Dłoń Seris.
[KAEL]:
– Matka…
[LIRA]:
– To jej ręka.
[VAELOR]:
– Co robiła tutaj Seris?
Obraz zaczął się zmieniać.
Zobaczyliśmy Seris stojącą przy studni. Była młodsza, niż pamiętaliśmy ją ze wspomnień. Nie miała jeszcze siwych pasm we włosach, a jej twarz nie nosiła śladów ciężaru, który później rozdzielił jej pamięć.
Trzymała na rękach małe dziecko.
Dziecko miało jasne włosy.
Na jego nadgarstku znajdował się znak dwóch splecionych drzew.
Seris mówiła do niego cicho.
[SERIS]:
– Nie mogę cię tutaj zostawić.
[OBCE DZIECKO]:
– Musisz.
[SERIS]:
– Nie pozwolę im cię zabrać.
[OBCE DZIECKO]:
– Już mnie zabrali.
[SERIS]:
– W takim razie znajdę sposób.
[OBCE DZIECKO]:
– Nie szukaj mnie, kiedy zapomnę.
[SERIS]:
– Nie zapomnę.
[OBCE DZIECKO]:
– Właśnie dlatego musisz odejść.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wspomnienie zgasło.
Kael stał nieruchomo.
Lira zasłoniła usta dłonią.
Vaelor spojrzał na mnie.
[VAELOR]:
– Co to było?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie znałem odpowiedzi.
Ale znałem twarz Seris.
Wiedziałem, że nigdy wcześniej nie widziałem jej w takiej rozpaczy.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– To wspomnienie Seris.
[KAEL]:
– Kim było dziecko?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie wiem.
[KAEL]:
– Przestań mówić, że nie wiesz!
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Kael zrobił krok w moją stronę.
[KAEL]:
– Za każdym razem, kiedy pojawia się coś związanego z naszą matką, wszyscy nagle milkną. Ty również. Widziałeś ją. Znałeś ją. Byłeś przy niej, kiedy działy się rzeczy, o których nam nie powiedziano. Nie możesz oczekiwać, że będę wciąż przyjmował twoje milczenie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie odpowiedziałem od razu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie oczekuję, że będziesz je przyjmował. Masz prawo żądać odpowiedzi. Ale jeśli mam być uczciwy, muszę powiedzieć ci również wtedy, kiedy ich nie znam.
[KAEL]:
– A kiedy je znasz?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Spojrzałem na studnię.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Wtedy powinienem mieć odwagę, żeby je wypowiedzieć.
Kael odwrócił się.
Nie był zadowolony.
Nie mógł być.
Ale tym razem nie naciskał.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Kiedy opuściliśmy polanę, słońce zaczęło zachodzić.
Nie wiedzieliśmy, ile czasu spędziliśmy przy studni. Na wyspie czas nie płynął w sposób, do którego byliśmy przyzwyczajeni.
Przed nami, pomiędzy drzewami, pojawiła się droga prowadząca do miasta.
Nie było widać jego mieszkańców.
Budynki stały puste.
Niektóre miały otwarte okna, inne zamknięte drzwi. Na ulicach znajdowały się kamienne ławki, fontanny i posągi przedstawiające postacie, których twarze zostały starte.
W centrum miasta wznosiła się wieża.
Ta sama, którą widzieliśmy z morza.
Jej szczyt niknął w ciemności.
Na placu przed wieżą znajdował się kamienny posąg mężczyzny.
Nie miał korony.
Nie miał miecza.
Nie miał też żadnego symbolu królewskiego.
Jego dłonie były otwarte, jakby chciał kogoś powitać.
Na podstawie widniał napis.
Vaelor podszedł do niego.
[VAELOR]:
– „Ten, który pamiętał, zanim pojawiło się imię”.
[KAEL]:
– Czy to Aethar?
[LIRA]:
– Nie wygląda jak posąg króla.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Przyjrzałem się twarzy.
Kamień był stary, ale nie na tyle, by zatrzeć wszystkie szczegóły. Mężczyzna miał spokojne rysy i oczy skierowane ku niebu.
Nie był to Aethar.
Nie był to również Nemorath.
Nie potrafiłem jednak rozpoznać, kogo przedstawiał posąg.
[VAELOR]:
– Elarionie?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie wiem, kim był.
[VAELOR]:
– Ale coś rozpoznałeś.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Rozpoznałem sposób, w jaki został przedstawiony.
[VAELOR]:
– Co masz na myśli?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie przedstawiono go jako władcy. Nie przedstawiono go jako boga. Nie przedstawiono go nawet jako bohatera. Przedstawiono go jako kogoś, kto pamiętał.
[LIRA]:
– Co pamiętał?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Spojrzałem na napis.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Początek.
Wtedy na powierzchni posągu pojawiła się cienka szczelina.
Z kamienia wypłynęło srebrne światło.
Nie rozbłysło gwałtownie. Wypełzło z wnętrza, powoli rozświetlając twarz posągu.
Jego oczy otworzyły się.
Nie były kamienne.
Były żywe.
[POSĄG]:
– Wreszcie przyszedłeś.
Vaelor zamarł.
[VAELOR]:
– Czekasz na mnie?
[POSĄG]:
– Nie na ciebie.
[VAELOR]:
– Więc na kogo?
[POSĄG]:
– Na tego, który niesie twoje imię, choć nie jest tobą.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Poczułem, jak ziemia pod moimi stopami drży.
To zdanie nie było przeznaczone dla Vaelora.
Nie było również przeznaczone dla mnie.
Było skierowane do kogoś, kto znajdował się znacznie bliżej, niż przypuszczaliśmy.
Z ciemności po drugiej stronie placu dobiegł cichy odgłos kroków.
Odwróciliśmy się.
Na końcu ulicy stała postać.
Miała na sobie długi, jasny płaszcz.
Jej twarz pozostawała ukryta.
W dłoni trzymała drewnianego ptaka.
Drugiego, identycznego jak ten, który Vaelor znalazł na pustyni.
[KAEL]:
– Kim jesteś?
Postać nie odpowiedziała.
[VAELOR]:
– Skąd masz tę figurkę?
[POSTAĆ]:
– Zawsze ją miałem.
[VAELOR]:
– Widziałem ją w studni.
[POSTAĆ]:
– Widziałeś jej odbicie.
[LIRA]:
– Pokaż twarz.
Postać zrobiła krok naprzód.
[POSTAĆ]:
– Jeszcze nie.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[POSTAĆ]:
– Ponieważ gdybyś mnie rozpoznał, nie mógłbyś już szukać tego, po co przybyłeś.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Vaelor spojrzał na mnie.
W jego oczach zobaczyłem pytanie.
Nie odpowiedziałem.
Nie wiedziałem, kim była postać.
Ale wiedziałem, że jej obecność nie była przypadkowa.
[VAELOR]:
– Szukam części imienia mojego ojca.
[POSTAĆ]:
– Wiem.
[VAELOR]:
– Więc powiedz mi, gdzie ją znajdę.
[POSTAĆ]:
– W miejscu, w którym imiona zostawiają swoje cienie.
[VAELOR]:
– Gdzie jest to miejsce?
[POSTAĆ]:
– Pod wieżą.
[KAEL]:
– A co tam znajdziemy?
[POSTAĆ]:
– To, czego Seris nie potrafiła zabrać.
[LIRA]:
– Znasz moją matkę?
[POSTAĆ]:
– Znałem ją, zanim została matką.
[KAEL]:
– Co się z nią stało?
[POSTAĆ]:
– Próbowała ocalić kogoś, kogo nie wolno było ocalić.
Kael zrobił krok naprzód.
[KAEL]:
– Kogo?
Postać skierowała głowę w jego stronę.
[POSTAĆ]:
– Ciebie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Kael zamarł.
Lira chwyciła go za ramię.
[KAEL]:
– Co to znaczy?
[POSTAĆ]:
– Twoja matka nie odebrała ci śmierci. Odebrała ci drogę, którą miałeś odejść.
[KAEL]:
– Nie rozumiem.
[POSTAĆ]:
– I dobrze. Jeszcze nie powinieneś.
[KAEL]:
– Nie będziesz decydować, co powinienem wiedzieć!
[POSTAĆ]:
– Nie decyduję za ciebie, chłopcze. Przypominam ci tylko, że nie każda obietnica została złożona żywym.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Kael ruszył w stronę postaci, ale Lira zatrzymała go.
[KAEL]:
– Puść mnie!
[LIRA]:
– Nie wiemy, kim jest!
[KAEL]:
– Powiedział, że nasza matka mnie ocaliła!
[LIRA]:
– Właśnie dlatego musisz uważać!
[POSTAĆ]:
– Twoja siostra ma rację.
Postać odwróciła się w stronę wieży.
[POSTAĆ]:
– Nie powinniście tutaj zostawać po zapadnięciu nocy.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[POSTAĆ]:
– Ponieważ miasto zaczyna wtedy przypominać sobie swoich mieszkańców.
[VAELOR]:
– A co się stanie, kiedy sobie przypomni?
[POSTAĆ]:
– Zapyta, dlaczego wróciliście.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Postać ruszyła w stronę bocznej ulicy.
Vaelor zrobił krok za nią.
[VAELOR]:
– Zaczekaj!
Nieznajomy zatrzymał się.
[VAELOR]:
– Czy znasz Arona?
Przez chwilę nie było żadnej reakcji.
Potem postać odwróciła głowę.
[POSTAĆ]:
– Znam jego obietnicę.
[VAELOR]:
– Gdzie on jest?
[POSTAĆ]:
– Tam, gdzie twoja droga jeszcze się nie kończy.
[VAELOR]:
– Czy żyje?
[POSTAĆ]:
– Nie każde życie pozostawia ślady.
[VAELOR]:
– Odpowiedz!
[POSTAĆ]:
– Jeśli chcesz odnaleźć Arona, nie szukaj jego ciała. Szukaj tego, co obiecał twojemu ojcu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Te słowa zabrzmiały w mojej pamięci jak uderzenie.
Aron.
Obietnica.
Aethar.
Wiedziałem, że Vaelor zapamięta te słowa. Wiedziałem również, że kiedyś będzie chciał poznać odpowiedź.
Nie byłem pewien, czy zdołam mu ją dać.
[VAELOR]:
– Kim jesteś?
[POSTAĆ]:
– Kimś, kto pamięta cenę pierwszego powrotu.
Po tych słowach postać zniknęła w bocznej ulicy.
Nie rozpłynęła się w powietrzu.
Nie zniknęła w magicznym błysku.
Po prostu odeszła.
A kiedy dotarliśmy do miejsca, w którym powinna się znajdować, ulica była pusta.
Na kamiennym bruku leżała jedynie niewielka srebrna łuska.
Vaelor podniósł ją.
Na jej powierzchni widniał symbol dwóch splecionych drzew.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie mogliśmy zostać na placu.
Nie dlatego, że obawialiśmy się ostrzeżenia nieznajomego. Powodem była zmiana, która zaczęła zachodzić w mieście.
W oknach pustych domów zapalały się światła.
Na ulicach pojawiały się cienie.
Niektóre przypominały ludzi idących z rynku. Inne stały nieruchomo przy drzwiach, jakby czekały na powrót kogoś, kto dawno temu opuścił dom.
Z jednego z budynków dobiegł śmiech.
Z innego płacz.
W oddali otworzyły się drewniane drzwi.
Vaelor spojrzał na mnie.
[VAELOR]:
– Powinniśmy znaleźć miejsce na noc.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie w mieście.
[LIRA]:
– Więc gdzie?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Przy wybrzeżu. Rovan może jeszcze pozwolić nam wrócić na statek.
[KAEL]:
– A jeśli nie będzie chciał?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Wtedy znajdziemy inne schronienie.
[VAELOR]:
– Nie zamierzam opuszczać wyspy, zanim nie odnajdziemy części imienia.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie proponuję opuszczenia wyspy. Proponuję, żebyśmy nie wchodzili pod wieżę po ciemku.
[LIRA]:
– Tym razem zgadzam się z Elarionem.
[KAEL]:
– To rzeczywiście musi być poważne.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Ruszyliśmy w stronę wybrzeża.
Po drodze Vaelor jeszcze raz spojrzał na wieżę.
W jej najwyższym oknie stała postać.
Nie poruszała się.
Nie machała ręką.
Po prostu patrzyła.
Vaelor zatrzymał się.
[VAELOR]:
– Ktoś tam jest.
[LIRA]:
– Widzę.
[KAEL]:
– Może to ten człowiek, którego spotkaliśmy?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Przyjrzałem się sylwetce.
Była zbyt wysoka, by należała do człowieka, którego spotkaliśmy na placu.
W pewnym momencie postać podniosła rękę.
Na jej dłoni rozbłysnął znak.
Dwa splecione drzewa.
Ale tym razem nie były ani zielone, ani czarne.
Były białe.
[VAELOR]:
– Co to znaczy?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie odpowiedziałem.
Wiedziałem tylko, że nigdy wcześniej nie widziałem takiego znaku.
Postać opuściła rękę.
Światło w oknie zgasło.
A miasto ponownie stało się puste.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Dotarliśmy do zatoki krótko przed północą.
„Srebrna Mewa” wciąż znajdowała się przy nabrzeżu. Na pokładzie paliły się dwie latarnie, a Rovan siedział przy sterze.
Kiedy nas zobaczył, natychmiast wstał.
[ROVAN]:
– Myślałem, że już nie wrócicie.
[VAELOR]:
– Dopiero dotarliśmy.
[ROVAN]:
– Na tej wyspie nie można ufać temu, co się widzi.
[KAEL]:
– To już zdążyliśmy zauważyć.
Rovan spojrzał na srebrną łuskę w dłoni Vaelora.
Jego twarz pobladła.
[ROVAN]:
– Skąd to masz?
[VAELOR]:
– Znalazłem na ulicy.
[ROVAN]:
– Nie powinieneś jej dotykać.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
Rovan odwrócił się w stronę morza.
[ROVAN]:
– Bo należała do mojej żony.
Zapadła cisza.
[VAELOR]:
– Znasz ten znak?
[ROVAN]:
– Tak.
[LIRA]:
– Kim była twoja żona?
Rovan nie odpowiedział od razu.
Wszedł do kajuty i wrócił z małym, drewnianym pudełkiem. Otworzył je ostrożnie.
W środku znajdował się cienki srebrny łańcuszek.
Na jego końcu wisiał niewielki medalion.
Przedstawiał dwa splecione drzewa.
[ROVAN]:
– Nazywała się Maera. Kiedyś była jedną z tych, które strzegły wyspy.
[VAELOR]:
– Jedną ze strażniczek?
[ROVAN]:
– Nie wiem, jak nazywano ich przed tysiącami lat. Wiem tylko, że znała to miejsce lepiej niż ktokolwiek z załogi. Kiedy przypłynęliśmy tu po raz pierwszy, powiedziała, że musi zejść na ląd.
[KAEL]:
– I nie wróciła?
[ROVAN]:
– Wróciła.
[VAELOR]:
– Więc dlaczego mówisz, że ją straciłeś?
Rovan spojrzał na medalion.
[ROVAN]:
– Wróciła na statek, ale nie pamiętała mnie. Nie pamiętała własnego imienia. Nie pamiętała nawet, że kiedyś była moją żoną.
[LIRA]:
– Co się z nią stało?
[ROVAN]:
– Pewnego ranka wyszła na pokład. Spojrzała na morze i powiedziała, że musi wrócić do domu. Potem weszła do łodzi i odpłynęła w stronę wyspy.
[VAELOR]:
– Nie próbowałeś jej zatrzymać?
[ROVAN]:
– Próbowałem.
[KAEL]:
– Co się stało?
[ROVAN]:
– Łódź nie wróciła. A kiedy następnego dnia próbowałem odnaleźć zatokę, nie było już wyspy.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Rovan podał Vaelorowi medalion.
[ROVAN]:
– Jeśli naprawdę znajdziecie miejsce, w którym przechowuje się imiona, może dowiecie się, co się z nią stało.
Vaelor spojrzał na srebrny przedmiot.
[VAELOR]:
– Nie mogę obiecać, że ją odnajdziemy.
[ROVAN]:
– Wiem.
[VAELOR]:
– Ale jeśli natrafimy na coś, co może pomóc, nie zignorujemy tego.
Rovan skinął głową.
[ROVAN]:
– To wystarczy.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Oddał medalion.
Nie chciał, byśmy zabierali go na wyspę.
Powiedział, że Maera zostawiła go na statku, zanim zniknęła, i że przez lata był jedyną rzeczą, która przypominała mu, iż kiedyś naprawdę ją znał.
Zrozumiałem wtedy, że nie wszyscy, którzy tracą pamięć, tracą również miłość.
Czasami pozostaje ona nawet wtedy, gdy człowiek nie potrafi już przypomnieć sobie, kogo kochał.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Zostaliśmy na statku do świtu.
Nie spaliśmy wiele.
Vaelor siedział przy burcie i obserwował wyspę. Lira rozmawiała z Kaelem, choć ich rozmowa była cicha i urywana. Ja natomiast ponownie otworzyłem czarną księgę, którą zabrałem z Doliny Zapomnienia.
Nie zamierzałem czytać jej zbyt długo.
Oren ostrzegł mnie, że księga odbiera wspomnienia. Wiedziałem, że nie jest to metafora.
Mimo to szukałem czegokolwiek, co mogłoby wyjaśnić symbol na srebrnej łusce.
Na jednej z pustych stron pojawił się tekst.
Nie został zapisany atramentem.
Litery wyłoniły się z papieru, jakby ktoś wypalał je od środka.
„NIE KAŻDY STRAŻNIK STRZEŻE TEGO SAMEGO.”
Przeczytałem zdanie.
Pod nim pojawiły się kolejne słowa.
„JEDNI STRZEGĄ PIECZĘCI. INNI IMION. JESZCZE INNI TEGO, CO NIE MOŻE ZOSTAĆ PONOWNIE ZAPAMIĘTANE.”
Przewróciłem stronę.
Była pusta.
Potem usłyszałem głos.
Nie dobiegł z księgi.
Dobiegł z mojej własnej pamięci.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Nadal szukasz odpowiedzi, których nie potrafisz unieść?
Zamknąłem księgę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie widziałem nikogo.
Nie czułem obecności.
A jednak wiedziałem, że nie byłem sam.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Wróciłeś na wyspę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie wróciłem.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Zawsze byłeś w drodze powrotnej.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie odpowiedziałem.
Głos zamilkł.
Spojrzałem na zamkniętą księgę.
Na jej okładce pojawił się niewielki znak.
Nie dwa splecione drzewa.
Nie korona.
Nie oko.
Był to ptak z rozpostartymi skrzydłami.
Ten sam, którego wyrzeźbiono w drewnie.
Przesunąłem dłonią po okładce.
Znak zniknął.
Nie powiedziałem Vaelorowi o tym, co usłyszałem.
Nie dlatego, że chciałem go oszukać.
Dlatego, że po raz pierwszy od bardzo dawna miałem wrażenie, że ktoś próbuje przypomnieć mi wydarzenie, którego nie powinienem pamiętać.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
O świcie zeszliśmy ponownie na ląd.
Tym razem nie zamierzaliśmy wracać do miasta.
Postanowiliśmy odnaleźć wejście pod wieżą, o którym mówiła nieznana postać.
Rovan nie próbował nas zatrzymywać.
Przed odpłynięciem wręczył Vaelorowi mały skórzany woreczek.
W środku znajdował się kawałek starej mapy.
[ROVAN]:
– To fragment mapy Maery. Znalazłem go w jej rzeczach po tym, jak wróciła z wyspy.
[VAELOR]:
– Dlaczego dajesz go mnie?
[ROVAN]:
– Bo nie potrafię już odczytać tych znaków. A ty możesz.
Vaelor rozwinął mapę.
Była bardzo stara. Nie przedstawiała wybrzeża ani ulic miasta. Pokazywała wnętrze wieży.
Na samym dole znajdował się niewielki okrąg.
Obok niego zapisano:
KOMNATA CIENI IMION.
Poniżej znajdowało się ostrzeżenie:
NIE WCHODŹ TAM, JEŚLI NIE JESTEŚ GOTÓW ZOBACZYĆ, KIM BYŁEŚ ZANIM ŚWIAT NAZWAŁ CIĘ PO IMIENIU.
[VAELOR]:
– To jest droga do podziemi.
[LIRA]:
– Wygląda na to, że znaleźliśmy właściwe miejsce.
[KAEL]:
– Albo miejsce, które chce, żebyśmy tak myśleli.
[VAELOR]:
– Nie dowiemy się, dopóki nie sprawdzimy.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Rovan patrzył na nas z pokładu.
[ROVAN]:
– Jeśli nie wrócicie przed następnym zachodem słońca, odpłynę.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[ROVAN]:
– Ponieważ wyspa nie zawsze pozwala odejść tym, którzy zbyt długo na niej przebywają.
[LIRA]:
– A jeśli będziemy potrzebować twojej pomocy?
[ROVAN]:
– Wtedy mam nadzieję, że zdążycie ją znaleźć, zanim znikniecie.
Statek pozostał w zatoce.
My ruszyliśmy w stronę miasta.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Droga do wieży była tym razem inna.
Nie prowadziła przez srebrzysty las, lecz przez pustą dzielnicę, której wcześniej nie zauważyliśmy. Stały tam niskie domy z białego kamienia. Ich drzwi były otwarte, a na progach leżały drobne przedmioty: dziecięce zabawki, gliniane kubki, stare księgi i kawałki materiału.
Nie wyglądało to na opuszczone miasto.
Wyglądało na miejsce, z którego mieszkańcy wyszli tylko na chwilę.
Na jednym z domów Vaelor zauważył wyryty symbol.
Dwa splecione drzewa.
Pod nim znajdował się napis:
SERIS BYŁA TU.
Kael podszedł bliżej.
[KAEL]:
– To jej imię.
[LIRA]:
– Musiała zostawić jakiś ślad.
[VAELOR]:
– Może tutaj znajduje się kolejna część jej pamięci.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Drzwi domu otworzyły się same.
Wewnątrz nie było nikogo.
Na stole leżała niewielka drewniana zabawka.
Ptak z rozpostartymi skrzydłami.
Vaelor wyciągnął figurkę, którą znaleźliśmy na pustyni.
Oba przedmioty zaczęły drżeć.
Nagle usłyszeliśmy głos Seris.
[SERIS]:
– Jeśli to słyszycie, znaczy, że wyspa znów się obudziła.
Kael zrobił krok w stronę stołu.
[KAEL]:
– Matko?
[SERIS]:
– Nie wiem, kto będzie słuchał tych słów. Nie wiem też, ile z mojej pamięci pozostało. Jeśli jednak jesteście tutaj, musicie wiedzieć jedno.
Głos zadrżał.
[SERIS]:
– Nie szukajcie dziecka, które zniknęło. Ono nie zostało zabrane przez morze. Zostało oddane temu, kto nie potrafi zapomnieć.
[VAELOR]:
– Komu?
[SERIS]:
– Nie wypowiadajcie jego imienia. Nie próbujcie go odnaleźć, dopóki nie zrozumiecie, dlaczego zostało ukryte.
[LIRA]:
– Matko, gdzie jesteś?
[SERIS]:
– Liro, jeśli mnie słyszysz, wybacz mi, że nie powiedziałam ci wszystkiego.
Lira zamknęła oczy.
[SERIS]:
– Kaelu, mój synu, nie próbuj ponownie umierać za mnie. Nie jesteś mi nic winien.
Kael opuścił głowę.
[SERIS]:
– Vaelorze… jeśli dotarłeś na Nhal'Ver, oznacza to, że Aethar nie zdołał ukryć wszystkiego. Nie ufaj obrazom, które pokaże ci wieża. Nie wszystkie należą do przeszłości.
Głos ucichł.
Po chwili odezwał się ponownie.
[SERIS]:
– A Elarionowi powiedz, że pamiętam jego obietnicę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Poczułem, jak coś ściska mi gardło.
[VAELOR]:
– Jaką obietnicę?
Wspomnienie Seris nie odpowiedziało.
[KAEL]:
– Elarionie?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Odwróciłem się od stołu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie teraz.
[VAELOR]:
– Nie. Tym razem nie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Vaelor stanął przede mną.
[VAELOR]:
– Co obiecałeś Seris?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Że jeśli nadejdzie dzień, w którym jej pamięć zostanie rozdzielona, nie pozwolę, by wszystkie jej części trafiły w niepowołane ręce.
[VAELOR]:
– I dotrzymałeś obietnicy?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie odpowiedziałem od razu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie w całości.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Spojrzałem na pusty stół.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Ponieważ jedna część jej pamięci została zabrana, zanim zdążyłem ją odnaleźć.
[KAEL]:
– Przez kogo?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Tego jeszcze nie wiem.
[LIRA]:
– Ale podejrzewasz.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie zaprzeczyłem.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wyszliśmy z domu i ruszyliśmy dalej.
Wieża znajdowała się już niedaleko.
Jej podstawa była znacznie szersza, niż wydawało się z daleka. Wokół niej stały kamienne filary, a pomiędzy nimi rozciągał się krąg wyrytych znaków.
Niektóre przypominały symbole strażników.
Inne były zupełnie obce.
Na kamiennych płytach widniały imiona.
Tysiące imion.
Jedne zapisano wyraźnie, inne były niemal starte. Niektóre zaczynały się od liter, których nie potrafiliśmy odczytać.
Vaelor podszedł do najbliższego kamienia.
Zobaczył imię Seris.
Obok znajdowało się imię Aethara.
Dalej zapisano imię Arona.
Vaelor dotknął go.
[VAELOR]:
– Jest tutaj.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– To nie musi oznaczać, że przebywał na wyspie.
[VAELOR]:
– Ale jego imię zostało zapisane.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Być może ktoś pamiętał go na tyle mocno, by umieścić jego imię w tym miejscu.
[KAEL]:
– A to?
Kael wskazał kolejny kamień.
Znajdowało się na nim imię, którego nie rozpoznawałem.
Nie było zapisane w żadnym znanym języku.
Jednak kiedy Vaelor na nie spojrzał, jego znak rozbłysnął.
[LIRA]:
– To imię pierwszego króla?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie. To nie jest imię. To jego brak.
[VAELOR]:
– Jak można zapisać brak imienia?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– W miejscu, które pamięta wszystko, nawet nieobecność może mieć własny znak.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wtedy kamienne płyty zaczęły drżeć.
Zapisane na nich imiona rozświetliły się kolejno.
Najpierw Seris.
Potem Aethar.
Następnie Aron.
A na końcu Vaelor.
Jego imię pojawiło się na pustym kamieniu, który wcześniej nie zawierał żadnego znaku.
Nie zostało zapisane.
Wyrosło z kamienia jak korzeń.
Vaelor cofnął rękę.
[VAELOR]:
– Dlaczego moje imię znajduje się tutaj?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Ponieważ wyspa już cię zapamiętała.
[LIRA]:
– Co to oznacza?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Że od tej chwili nie jesteśmy dla niej obcymi.
[KAEL]:
– A jeśli nie chcemy zostać zapamiętani?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Obawiam się, że na to jest już za późno.
[VAELOR]:
– W takim razie wejdźmy do wieży.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wejście znajdowało się po wschodniej stronie budowli.
Nie było drzwi.
Była jedynie kamienna ściana, na której wyryto znak pustego okręgu.
Vaelor wyjął srebrny klucz zdobyty w Pustyni Milczących.
Kiedy zbliżył go do ściany, znak rozświetlił się.
Kamień rozsunął się powoli.
Za nim znajdowały się schody prowadzące w dół.
Nie w górę.
Do podziemi.
Powietrze, które stamtąd napływało, było chłodne i suche. Nie pachniało ziemią ani wilgocią. Przypominało zapach starych ksiąg, których nikt nie otwierał od setek lat.
Vaelor spojrzał na nas.
[VAELOR]:
– Gotowi?
[KAEL]:
– Nie.
[LIRA]:
– Ja również nie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– To dobrze.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Człowiek, który wchodzi do miejsca takiego jak to, przekonany, że jest gotowy na wszystko, zwykle jako pierwszy popełnia błąd.
Vaelor uśmiechnął się lekko.
Potem ruszył w dół.
Schody prowadziły głęboko pod wyspę.
Na ścianach pojawiały się kolejne imiona. Niektóre były zapisane w całości, inne urywały się w połowie. W kilku miejscach widzieliśmy puste miejsca, jakby ktoś celowo usunął fragmenty kamienia.
Po kilkudziesięciu stopniach dotarliśmy do szerokiej komnaty.
Jej sklepienie wspierało się na siedmiu kolumnach.
Na środku znajdowało się czarne lustro.
Nie było ustawione pionowo.
Leżało na kamiennym postumencie, a jego powierzchnia przypominała nieruchomą wodę.
Na ścianie za nim widniał napis:
KOMNATA CIENI IMION.
Vaelor podszedł bliżej.
Lustro nie pokazywało jego odbicia.
Pokazywało pustą komnatę.
Ale w tej komnacie stał ktoś jeszcze.
Postać miała twarz identyczną z twarzą Vaelora.
Tyle że była starsza.
Znacznie starsza.
Jej włosy były srebrne, a oczy czarne jak noc.
Postać podniosła głowę.
[OBCE ODBICIE]:
– W końcu.
Vaelor cofnął się.
[VAELOR]:
– Kim jesteś?
[OBCE ODBICIE]:
– Tym, którego zostawiłeś.
[VAELOR]:
– Nigdy cię nie widziałem.
[OBCE ODBICIE]:
– Nie pamiętasz.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Usłyszałem to samo zdanie, które wcześniej wypowiadało dziecko ze studni.
Nie pamiętasz.
Wyspa nie pokazywała nam przeszłości.
Pokazywała nam coś, co zostało z niej oddzielone.
I po raz pierwszy zrozumiałem, że Komnata Cieni Imion może nie przechowywać wyłącznie wspomnień.
Mogła przechowywać to, co pozostawało po ich utracie.
[VAELOR]:
– Czego ode mnie chcesz?
[OBCE ODBICIE]:
– Nie chcę niczego.
[VAELOR]:
– Więc dlaczego mnie naśladujesz?
[OBCE ODBICIE]:
– Nie naśladuję cię.
Postać podniosła rękę.
Vaelor zrobił to samo.
Obie dłonie miały identyczny znak.
Jednak w odbiciu drzewa były białe.
[OBCE ODBICIE]:
– Ja byłem tutaj, zanim ty się narodziłeś.
[VAELOR]:
– Jesteś Pierwszą Pamięcią?
[OBCE ODBICIE]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Nemorathem?
[OBCE ODBICIE]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Więc kim?
Postać spojrzała na niego.
[OBCE ODBICIE]:
– Jestem tym, co pozostało po pierwszym imieniu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
W tej samej chwili siedem kolumn rozświetliło się.
Na pierwszej pojawił się symbol korony.
Na drugiej otwarta dłoń.
Na trzeciej oko.
Na czwartej drzewo.
Na piątej miecz.
Na szóstej pusty okrąg.
Na siódmej nie było żadnego znaku.
Zamiast niego pojawiły się słowa:
JEDNO IMIĘ ZOSTAŁO PODZIELONE. JEDNA PAMIĘĆ ZOSTAŁA ZABRANA. JEDEN POWRÓT NIE ZOSTAŁ DOKOŃCZONY.
Vaelor przeczytał napis.
[VAELOR]:
– Co to znaczy?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Nie wiem.
[KAEL]:
– A ja mam wrażenie, że tym razem wszyscy wiemy mniej, niż powinniśmy.
[LIRA]:
– Spójrzcie na siódmą kolumnę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Na pustej powierzchni zaczęły pojawiać się nowe litery.
Nie układały się w imię.
Tworzyły jedno zdanie.
„TEN, KTÓRY ZOSTAŁ ZAPOMNIANY, NIE JEST TYM, KTÓREGO SZUKACIE.”
Vaelor spojrzał na czarne lustro.
Odbicie uśmiechnęło się.
[OBCE ODBICIE]:
– Nie powinieneś tu przychodzić.
[VAELOR]:
– To ty mnie wezwałeś.
[OBCE ODBICIE]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Więc kto?
Postać położyła dłoń na powierzchni lustra.
[OBCE ODBICIE]:
– Ten, który pamięta twoje pierwsze imię.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Lustro zgasło.
Przez dłuższą chwilę w komnacie panowała cisza.
Potem usłyszeliśmy dźwięk dochodzący z głębi wieży.
Trzy uderzenia.
Powolne.
Równe.
Jak bicie serca.
Nie było to jednak serce człowieka.
Było to serce miejsca, które przez tysiące lat pozostawało uśpione.
Vaelor odwrócił się w stronę schodów.
[VAELOR]:
– Znaleźliśmy wejście do Komnaty Cieni Imion. To znaczy, że jesteśmy blisko.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
– Tak.
[VAELOR]:
– A jutro dowiemy się, co znajduje się za lustrem.
[LIRA]:
– Jeśli wyspa pozwoli nam tu wrócić.
[KAEL]:
– W takim razie nie traćmy czasu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie zaprzeczyłem.
Tego wieczoru opuściliśmy podziemia i wróciliśmy na powierzchnię. Nie zdobyliśmy jeszcze fragmentu imienia Aethara. Nie odnaleźliśmy też odpowiedzi dotyczących Seris, Kaela ani tajemniczego dziecka.
Ale odkryliśmy coś, czego nie przewidywała żadna mapa.
Nhal'Ver nie była tylko miejscem przechowywania wspomnień.
Była miejscem, w którym świat przechowywał to, czego nie potrafił już nazwać.
A Vaelor nie został na nią sprowadzony wyłącznie po to, by odnaleźć część imienia swojego ojca.
Wyspa rozpoznała w nim kogoś, kto już kiedyś tutaj był.
Kogoś, kto powrócił.
I choć Vaelor nie pamiętał żadnej wcześniejszej wizyty, kamień, lustro i głosy pod powierzchnią morza zdawały się wiedzieć swoje.
Kiedy opuszczaliśmy wieżę, spojrzałem jeszcze raz na jej najwyższe okno.
Stała w nim ta sama postać.
Białe drzewa na jej dłoni lśniły w ciemności.
Tym razem jednak nie patrzyła na Vaelora.
Patrzyła na mnie.
A potem poruszyła ustami.
Nie usłyszałem głosu.
Mimo to zrozumiałem słowa.
„Pamiętam, kogo ocaliłeś.”
Odwróciłem wzrok.
Nie powiedziałem o tym Vaelorowi.
Nie tej nocy.
Bo na Nhal'Ver każdy miał coś, czego nie chciał sobie przypomnieć.
A ja wiedziałem, że moje własne wspomnienie wciąż czeka na dzień, w którym przestanie pozwalać mi uciekać.
Tego dnia nie znaleźliśmy imienia pierwszego króla.
Znaleźliśmy jednak miejsce, w którym ukryto jego cień.
I zrozumieliśmy, że nie wszystkie rzeczy, które utraciły imiona, pragną je odzyskać.