Chapter 11 of 26

Rozdział 11 WIEŻA, KTÓRA PAMIĘTAŁA PIERWSZE IMIĘ

4.6k words

[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Drzwi otworzyły się bezszelestnie. Nie było huku, trzasku ani potężnego podmuchu magii, którego można by oczekiwać po przejściu strzegącym tajemnicy starszej niż królestwa. Kamienne skrzydła rozsunęły się powoli, jakby od początku czekały na Vaelora. Jakby znały ciężar jego dłoni, kształt jego cienia i imię, którego jeszcze nie potrafił zrozumieć. Za nimi nie znajdowała się kolejna komnata. Była tam przestrzeń. Niekończąca się, ciemna przestrzeń, w której wisiały setki niewielkich świateł. Nie przypominały gwiazd. Każde z nich pulsowało w innym rytmie, niektóre gasły na krótką chwilę, inne rozświetlały się tak mocno, że Vaelor musiał odwracać wzrok. Pod stopami nie było schodów ani podłogi. Mimo to kamienna posadzka zaczynała się tuż za progiem. Vaelor zrobił pierwszy krok. Jego znak na lewej dłoni zapłonął słabym, zielono-czarnym światłem. [LIRA]: – Nie podoba mi się to miejsce. [KAEL]: – Tobie nie podoba się większość miejsc, do których prowadzi nas Vaelor. [LIRA]: – A jednak wciąż za nim idę. To powinno cię zastanawiać. [KAEL]: – Zastanawia mnie wiele rzeczy. Na przykład to, dlaczego moja siostra rozmawia z kimś, komu nie ufa, a potem udaje, że wszystko jest w porządku. Lira spojrzała na niego ostrzegawczo. [VAELOR]: – Przestańcie. Nie jesteśmy tutaj, żeby się kłócić. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie powiedział im, że sam nie był pewien, czy powinni wejść. Widział już wiele miejsc, które nie należały do świata żywych. Przechodził przez komnaty, w których czas płynął w przeciwnym kierunku. Widział świątynie zbudowane z kości bogów i miasta, których mieszkańcy zostali zapomniani jeszcze przed narodzinami pierwszego człowieka. Ale ta wieża była inna. Nie miała w sobie grozy. Miała cierpliwość. A cierpliwość jest niekiedy znacznie bardziej niebezpieczna niż gniew. [E LARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Przekroczyłem próg jako ostatni. Gdy tylko znalazłem się wewnątrz, drzwi zamknęły się za nami. Nie usłyszeliśmy jednak żadnego dźwięku. Odwróciłem się. Na kamieniu nie było już wejścia. Została tylko gładka ściana. [KAEL]: – Doskonale. Zostaliśmy zamknięci. [LIRA]: – Nie zostaliśmy zamknięci. Wieża po prostu nie chce, żebyśmy wracali tą samą drogą. [KAEL]: – To zdecydowanie lepsze. [VAELOR]: – Możemy się stąd wydostać? [LIRA]: – Jeśli znajdziemy to, po co przyszliśmy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor ruszył przed siebie. W centrum przestrzeni stał kamienny postument. Na jego powierzchni spoczywała niewielka misa wykonana z metalu, którego nie potrafiłem rozpoznać. Nie odbijała światła. Wydawała się pochłaniać blask unoszących się wokół gwiazd. Nad misą wisiało siedem cienkich pierścieni. Sześć pozostawało nieruchomych. Siódmy obracał się bardzo powoli. Na jego powierzchni wyryto znak dwóch splecionych drzew. Ten sam, który Vaelor nosił na dłoni. [VAELOR]: – To kolejna pieczęć? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie sądzę. [VAELOR]: – Skąd ta pewność? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Pieczęcie zamykają. Ten znak nie przypomina zamka. Bardziej przypomina początek czegoś, co nigdy nie powinno zostać przerwane. [LIRA]: – A jeśli się mylisz? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Wtedy przekonamy się o tym szybciej, niż bym sobie życzył. [KAEL]: – Zawsze potrafisz pocieszyć człowieka. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor wyciągnął dłoń nad misę. Nie dotknął jej. Wystarczyło, że znalazł się blisko. Światła nad nami zaczęły gasnąć. Jedno po drugim. Najpierw te najbliższe, później dalsze. W końcu w całej komnacie pozostały tylko trzy: zielone, srebrne i czarne. Z misy dobiegł głos. [AETHAR]: – Nie oddałeś jeszcze swojego imienia. Vaelor cofnął rękę. [VAELOR]: – Ojcze? [AETHAR]: – Nie jestem tym, którego szukasz. [VAELOR]: – Przemawiałeś do mnie wcześniej. W Dolinie Pierwszego Świtu. Widziałem twoje wspomnienie. [AETHAR]: – Wspomnienie nie jest człowiekiem, synu. Nie jest nawet jego cieniem. To tylko ślad, który pozostaje po kimś, kto odszedł. [VAELOR]: – Więc gdzie jesteś? Przez chwilę nie było odpowiedzi. Potem metalowa misa rozświetliła się od środka. [AETHAR]: – Tam, gdzie nie ma już mojego imienia. [VAELOR]: – Powiedz mi, jak mogę je odzyskać. [AETHAR]: – Nie możesz. [VAELOR]: – Dlaczego? [AETHAR]: – Ponieważ imię, które oddałem, nie jest już moje. Zostało związane z czymś, co istniało, zanim pierwszy człowiek spojrzał w niebo i nazwał gwiazdę. Jeśli je odzyskasz, nie przywrócisz mi życia. Możesz natomiast obudzić coś, czego nawet ja nie potrafiłem zrozumieć. [LIRA]: – Czyli znów mamy znaleźć coś, czego nie wolno nam dotykać. [KAEL]: – Zaczynam podejrzewać, że to jedyna rzecz, którą potrafimy robić. [VAELOR]: – Nie przebyliśmy całej tej drogi, żeby teraz zawrócić. [AETHAR]: – Właśnie dlatego musisz zrozumieć, co znajduje się przed tobą. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nad misą pojawił się obraz. Zobaczyliśmy siedem postaci stojących na brzegu ogromnej przepaści. Nie byli bogami, choć ich ciała otaczała moc, której nie potrafiłbym opisać. Nie byli też zwykłymi śmiertelnikami. Każdy z nich nosił na piersi inny symbol. Wśród nich stał młody Aethar. Nie wyglądał jak król. Nie miał korony ani królewskiego płaszcza. W dłoni trzymał miecz, a jego twarz była spokojna, choć pozostali zdawali się bać tego, co znajdowało się po drugiej stronie przepaści. Obok niego stała Seris. Dalej rozpoznałem siebie. Byłem młodszy. Bez blizn, które później przecięły moją twarz. Bez ciężaru lat i wspomnień, których nie potrafiłem już odróżnić od snów. Nie chciałem patrzeć na ten obraz. Ale Vaelor już mnie zauważył. [VAELOR]: – To ty. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Tak. [VAELOR]: – Byłeś tam. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Byłem. [VAELOR]: – Przy pierwszej przysiędze? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Tak. [VAELOR]: – I wtedy złamałeś przysięgę? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie odpowiedziałem od razu. W obrazie siedmioro strażników podniosło dłonie. Z ich palców popłynęły nici światła, które połączyły się nad przepaścią. Ziemia zadrżała. W ciemności poruszyło się coś ogromnego. Nie widzieliśmy twarzy Nemoratha. Widzieliśmy jedynie jego cień. A za nim coś jeszcze. Coś, czego obraz nie potrafił utrzymać. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie wszystkie wspomnienia powinny być oglądane do końca. [VAELOR]: – Nie zmieniaj tematu. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie zmieniam. Ostrzegam cię. [VAELOR]: – Całe życie ktoś mnie ostrzega. Aron, moja matka, ty, mój ojciec. Każdy wie coś, czego ja nie wiem. Każdy mówi, że prawda jest niebezpieczna. A potem każe mi iść dalej, nie wyjaśniając niczego. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor mówił coraz głośniej. Nie był już tylko chłopcem, który uciekł z płonącej chaty. Nie był również księciem, który pragnął odzyskać tron. Zaczynał rozumieć, że jego życie zostało związane z wydarzeniami, które rozpoczęły się na długo przed jego narodzinami. I miał dość tego, że wszyscy próbowali decydować za niego. [VAELOR]: – Nie chcę kolejnej zagadki. Chcę wiedzieć, dlaczego mój ojciec oddał swoje imię. Chcę wiedzieć, kim jest Pierwsza Pamięć. Chcę wiedzieć, dlaczego Nemorath nazywa mnie synem dwóch światów. I chcę wiedzieć, dlaczego ty tak bardzo boisz się powiedzieć mi, kogo ocaliłeś. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Spojrzałem na niego. Przez krótką chwilę zobaczyłem w jego twarzy nie tylko podobieństwo do Aethara. Zobaczyłem coś, co pamiętałem z czasów, gdy świat nie miał jeszcze granic. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie boję się twoich pytań, Vaelorze. Boję się odpowiedzi, które mogą cię zmienić. [VAELOR]: – To moje życie. Ja zdecyduję, co mnie zmieni. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Obraz nad misą zadrżał. Aethar podniósł głowę, jakby usłyszał rozmowę, której nie powinien słyszeć. [AETHAR]: – Właśnie dlatego jesteś tutaj. [VAELOR]: – Co mam zrobić? [AETHAR]: – Wieża nie chce twojego życia. Nie chce też twojej krwi. Chce czegoś, co nosisz od urodzenia, choć nigdy nie wiedziałeś, że to posiadasz. [VAELOR]: – Mojego imienia? [AETHAR]: – Nie tego, którym nazywa cię matka. Nie tego, które zapisano w królewskich księgach. Nie tego, które wypowiadają twoi wrogowie. [KAEL]: – Ile imion może mieć jeden człowiek? [AETHAR]: – Tyle, ile razy świat próbował go zapamiętać. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Siódmy pierścień zatrzymał się. Na jego powierzchni pojawiły się drobne znaki. Nie przypominały żadnego znanego alfabetu. Nie były wyryte w metalu, lecz wyglądały, jakby wyrosły z jego wnętrza. Vaelor poczuł ból w lewej dłoni. Znak dwóch splecionych drzew rozdzielił się na chwilę. Zielona część rozbłysła, a czarna odpowiedziała jej głębokim, niemal bezgłośnym pulsowaniem. [LIRA]: – Vaelorze, odsuń się. [VAELOR]: – Nie mogę. [LIRA]: – Powiedziałam, odsuń się! [KAEL]: – Lira! [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Lira ruszyła w jego stronę, ale niewidzialna siła zatrzymała ją kilka kroków przed postumentem. Uderzyła w nią z takim impetem, że upadła na kamienną posadzkę. Kael natychmiast do niej podbiegł. [KAEL]: – Nic ci nie jest? [LIRA]: – Nie dotykaj pierścienia. [KAEL]: – Nawet nie zamierzałem. [LIRA]: – Kłamiesz. [KAEL]: – To rodzinne. [LIRA]: – Kael! [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Mimo bólu Vaelor nie cofnął ręki. Usłyszał głosy. Nie jeden. Setki. Mówiły różnymi językami, szeptały, krzyczały, płakały. Niektóre brzmiały jak głosy dzieci, inne jak głosy starców. Wśród nich rozpoznał głos Eliry. [ELIRA]: – Nie pozwól, aby zabrali ci to, czego nie potrafisz jeszcze nazwać. [VAELOR]: – Matko? [ELIRA]: – Nie oddawaj siebie w zamian za odpowiedź. [VAELOR]: – Gdzie jesteś? [ELIRA]: – Tam, gdzie pozostawiłam część własnej pamięci. [VAELOR]: – Czy żyjesz? [ELIRA]: Głos zamilkł. Vaelor zacisnął pięść. [VAELOR]: – Odpowiedz mi! [ELIRA]: – Życie nie zawsze jest tym, czym nazywacie je w waszym świecie. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Potem głos Eliry zniknął. W jego miejsce pojawił się inny. Nie należał do Aethara. Nie należał też do Nemoratha. Był cichy, niemal łagodny. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Znowu spotykamy się w miejscu, które nie powinno istnieć. [VAELOR]: – Czego ode mnie chcesz? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Tego samego, czego chciałem od twojego ojca. [VAELOR]: – Mojego imienia? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie. Twojej pamięci. [LIRA]: – Nie słuchaj go! [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Lira. Córka Seris. Wciąż nosisz na nadgarstku znak człowieka, który obiecał ci odnaleźć brata. Lira zamarła. Kael powoli odwrócił głowę w jej stronę. [KAEL]: – Co on powiedział? [LIRA]: – Nie teraz. [KAEL]: – Lira, co on powiedział? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie powiedziała mu wszystkiego. Nie powiedziała, komu obiecała doprowadzić Vaelora. Nie powiedziała, jaką cenę przyjęła. [VAELOR]: – Zamknij się! [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie możesz rozkazywać pamięci, która istniała przed twoim pierwszym oddechem. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Srebrne światło wypełniło komnatę. Pośrodku przestrzeni pojawiła się postać o twarzy Vaelora. Jej oczy nie miały źrenic. Na dłoni widniał znak dwóch splecionych drzew, lecz w przeciwieństwie do znaku Vaelora oba drzewa były czarne. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Widzisz? Wszyscy przynoszą ci prawdę, ale każdy podaje ją w innej postaci. Twój ojciec oddał imię. Twoja matka podzieliła pamięć. Twój strażnik złamał przysięgę. A twoja towarzyszka sprzedała drogę, którą idziesz. [VAELOR]: – Nie jesteś jedynym, który zna tajemnice. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie. Ale jestem jedynym, który pamięta, co było przed nimi. [VAELOR]: – W takim razie powiedz mi, kim byłeś. Po raz pierwszy postać nie odpowiedziała natychmiast. Jej srebrne oczy skierowały się na obracający się wcześniej pierścień. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Byłem tym, którego imię zostało oddane. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Postument zadrżał. Siódmy pierścień rozpadł się na siedem świetlistych fragmentów. Nie spadły na ziemię. Zawisły w powietrzu, tworząc wokół Vaelora krąg. Każdy fragment wyświetlił inne wspomnienie. W pierwszym Vaelor zobaczył Aethara stojącego przed ogromną bramą. W drugim Seris trzymała w dłoniach srebrny kryształ. W trzecim Elarion klęczał przed kimś, kogo twarzy nie było widać. W czwartym Lira stała naprzeciw Zarkana. W piątym Kael leżał nieruchomo na kamiennej posadzce, a Seris pochylała się nad jego ciałem. W szóstym Nemorath spoglądał w stronę czegoś, co znajdowało się poza światem. Siódmy fragment pozostawał ciemny. [VAELOR]: – Dlaczego pokazujesz mi te obrazy? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Ponieważ są częścią ciebie. [VAELOR]: – Nie znam tych wspomnień. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie musisz ich znać, aby należały do twojej krwi. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor podszedł do pierwszego fragmentu. Dotknął go ostrożnie. Wspomnienie Aethara zmieniło się. Król stał teraz w miejscu, którego nie rozpoznawaliśmy. Wokół niego nie było ścian, podłogi ani nieba. Jedynie nieskończona biel, poprzecinana czarnymi liniami. Przed nim znajdowała się postać o srebrnych oczach. Nie była jednak Pierwszą Pamięcią. Jej twarz pozostawała niewidoczna. [AETHAR]: – Nie mogę oddać ci tego, czego nigdy nie posiadałeś. [NIEZNANY GŁOS]: – Wszystko, co istnieje, zostało kiedyś nazwane. [AETHAR]: – Nie wszystko. [NIEZNANY GŁOS]: – Nawet ty? [AETHAR]: – Szczególnie ja. [NIEZNANY GŁOS]: – Jeśli oddasz swoje imię, utracisz prawo do własnej historii. [AETHAR]: – Historia nie jest własnością tego, kto ją przeżył. [NIEZNANY GŁOS]: – A czym jest? [AETHAR]: – Odpowiedzialnością tych, którzy po nim pozostaną. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wspomnienie zakończyło się nagle. Vaelor odsunął dłoń. [VAELOR]: – To nie było imię mojego ojca. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie. [VAELOR]: – To był ktoś, komu je oddał. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Tak. [VAELOR]: – Czy to była Pierwsza Pamięć? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Spojrzałem na srebrnooką postać unoszącą się pośrodku komnaty. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie potrafię tego potwierdzić. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – On nie wie. Wciąż udaje, że rozumie wydarzenia, których sam nie potrafi już sobie przypomnieć. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – A ty wciąż udajesz, że pamiętasz wszystko. Pierwsza Pamięć spojrzała na mnie. Jej twarz pozostała spokojna, lecz na moment srebrne oczy przygasły. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Uważaj, Elarionie. Nie wszystkie twoje wspomnienia zostały ci odebrane. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Poczułem chłód na karku. Nie dlatego, że mi groziła. Dlatego, że wiedziałem, iż mówi prawdę. [VAELOR]: – Dość! Chcę wiedzieć, co znajduje się w siódmym fragmencie. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie powinieneś go otwierać. [VAELOR]: – Dlaczego? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Ponieważ nie należy do ciebie. [VAELOR]: – A do kogo? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Do tego, którego imienia nie potrafię wypowiedzieć. [KAEL]: – Czyli istnieje ktoś, kogo nawet ty nie pamiętasz? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Istnieje coś, czego pamięć nie potrafi objąć. [LIRA]: – To nie jest odpowiedź. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie każda prawda jest odpowiedzią. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor spojrzał na ciemny fragment. Nie wiem, czy zrozumiał ostrzeżenie. Widziałem jednak, że tym razem nie zamierzał działać pochopnie. Przez długą chwilę stał nieruchomo. Potem opuścił rękę. [VAELOR]: – Nie otworzę go. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Rozsądna decyzja. [VAELOR]: – Nie dlatego, że mi zabroniłeś. Nie zamierzam po raz kolejny pozwolić, żeby ktoś decydował za mnie. Jeśli ten fragment nie należy do mnie, nie mam prawa go zabierać. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Jeszcze nauczysz się, jak trudna jest ta zasada. [VAELOR]: – Być może. Ale przynajmniej będzie moja. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wtedy stało się coś, czego nie przewidziałem. Siedem fragmentów zbliżyło się do siebie. Nie połączyły się jednak w jeden pierścień. Zamiast tego utworzyły niewielki srebrny przedmiot przypominający klucz. Klucz opadł na misę. A pod nim pojawił się napis. „IMIĘ NIE ZOSTAŁO ZNISZCZONE. ZOSTAŁO ROZDZIELONE MIĘDZY TYCH, KTÓRZY NIE POTRAFIĄ GO WYPowiedzieć.” Vaelor odczytał słowa na głos. [VAELOR]: – Między tych, którzy nie potrafią go wypowiedzieć. [KAEL]: – Siedmiu strażników? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Być może. Ale nie możemy zakładać, że wszyscy nadal żyją. [LIRA]: – Seris żyje przynajmniej w swoich wspomnieniach. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Wspomnienie może przetrwać człowieka. Nie oznacza to, że człowiek wciąż istnieje. [KAEL]: – Moja matka nie jest tylko wspomnieniem. [LIRA]: – Kael… [KAEL]: – Nie. Zbyt długo wszyscy mówili o niej tak, jakby już dawno jej nie było. Ja ją pamiętam. Pamiętam jej głos. Pamiętam, jak trzymała mnie za rękę. I pamiętam, że kiedy umierałem, nie pozwoliła mi odejść. [VAELOR]: – Znajdziemy ją. [KAEL]: – Nie obiecuj mi czegoś, czego nie możesz zagwarantować. [VAELOR]: – Nie obiecuję, że będzie łatwo. Obiecuję, że nie przestanę szukać. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Kael skinął głową. Nie odpowiedział, ale po raz pierwszy od dawna przestał wyglądać, jakby każda rozmowa była dla niego walką. Lira podeszła do niego i dotknęła jego ramienia. Nie odsunął się. Była to niewielka rzecz, niemal niezauważalna. Jednak czasami właśnie takie chwile przypominają, że nawet w świecie pełnym pradawnych istot, przeklętych imion i pękających pieczęci najważniejsze pozostają więzi między żywymi. Choć nie wszyscy z nas mogli jeszcze z całą pewnością powiedzieć, kto naprawdę żyje. [VAELOR]: – Co teraz? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Klucz. Vaelor podniósł srebrny przedmiot. W chwili, gdy zacisnął na nim palce, cała wieża rozświetliła się. Światła, które wcześniej wisiały w ciemności, zaczęły układać się w długie linie. Zobaczyliśmy ogromną mapę, lecz nie przedstawiała ona Aethrionu. Pokazywała siedem miejsc. Pierwsze znajdowało się pod Czarną Wieżą. Drugie w miejscu, którego nazwy nie potrafiliśmy odczytać. Trzecie było oznaczone czarną plamą. Czwarte leżało na zachodnim krańcu Morza Syren. Piąte znajdowało się za Smoczymi Górami. Szóste wskazywało na krainę, której nie było na żadnej znanej mapie. Siódme nie miało żadnego położenia. Było oznaczone wyłącznie symbolem dwóch splecionych drzew. [LIRA]: – To nie jest mapa siedmiu pieczęci. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie. To mapa miejsc, w których ukryto części imienia. [VAELOR]: – Czyli musimy odnaleźć wszystkie siedem? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Jeśli chcemy poznać pełną prawdę o Aetharze, prawdopodobnie tak. [KAEL]: – A jeśli ich nie odnajdziemy? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Wtedy imię pozostanie rozdzielone. [VAELOR]: – A Pierwsza Pamięć? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Będzie nadal szukać. [VAELOR]: – Zarkan? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Również. [LIRA]: – A Nemorath? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Przez chwilę nie odpowiadałem. Nemorath był więźniem, ale nie takim, jakim wyobrażali go sobie królowie i kapłani. Jego uwięzienie nie oznaczało bezsilności. Nie oznaczało też, że pragnął wyłącznie wolności. Nie wiedzieliśmy, czego chciał. A jeszcze mniej wiedzieliśmy, co wydarzyłoby się, gdyby to otrzymał. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nemorath nie jest naszym jedynym problemem. I być może nie jest nawet najstarszym z nich. [VAELOR]: – W takim razie nie możemy pozwolić, żeby ktokolwiek zdobył pełne imię przed nami. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie jestem pewien, czy to właśnie powinniśmy zrobić. [VAELOR]: – Dlaczego? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Ponieważ nie wiemy jeszcze, czy odzyskanie imienia będzie ratunkiem, czy początkiem czegoś znacznie gorszego. [VAELOR]: – Więc najpierw poznamy prawdę. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – A potem? [VAELOR]: – Potem zdecydujemy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: W tej odpowiedzi usłyszałem coś, czego nie słyszałem w jego głosie wcześniej. Nie posłuszeństwo. Nie strach. Własną wolę. Vaelor nie chciał już być narzędziem w rękach zmarłych królów, pradawnych strażników ani istot, które uważały się za starsze od świata. Zaczynał rozumieć, że dziedzictwo nie musi oznaczać powtarzania cudzych decyzji. I być może właśnie tego najbardziej obawiała się Pierwsza Pamięć. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wieża zaczęła się zmieniać. Kamienne ściany, które wcześniej zdawały się nie mieć końca, powoli zbliżały się do siebie. Światła gasły, a gwiezdna przestrzeń znikała, odsłaniając wąskie przejście prowadzące ku górze. Na końcu korytarza pojawiły się drzwi. Nie miały klamki. W ich środku znajdował się niewielki otwór o kształcie srebrnego klucza. Vaelor podszedł do nich. [KAEL]: – Chyba mamy wyjście. [LIRA]: – Albo kolejną próbę. [VAELOR]: – Tym razem przynajmniej wiemy, czego szukać. Wsunął klucz do otworu. Drzwi rozsunęły się. Za nimi znajdowały się kamienne schody prowadzące w dół. Powietrze było chłodne i pachniało deszczem. Po raz pierwszy od wejścia do wieży poczuliśmy wiatr. Na zewnątrz wciąż panowała noc. Nie wiedzieliśmy, ile czasu spędziliśmy w środku. W wieży nie było słońca, księżyca ani żadnego znaku, który pozwalałby odmierzać godziny. Wyszliśmy na pustynię. Nad horyzontem pojawiały się pierwsze oznaki świtu. [KAEL]: – Wygląda na to, że nie minęło zbyt wiele czasu. [LIRA]: – Albo pustynia nie chce nam powiedzieć, ile go minęło. [VAELOR]: – Nie zamierzam już ufać żadnemu miejscu, które nie potrafi uczciwie pokazać upływu czasu. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Uśmiechnąłem się mimo zmęczenia. Była to pierwsza chwila od wielu dni, kiedy Vaelor pozwolił sobie na coś, co przypominało żart. Usiedliśmy przy skalnym występie niedaleko wieży. Kael rozpalił niewielkie ognisko, Lira sprawdziła swoje ostrza, a Vaelor wyjął srebrny klucz. Przedmiot nie był już tak jasny jak wcześniej. Na jego powierzchni pojawiły się drobne pęknięcia. [VAELOR]: – Czy to znaczy, że przestał działać? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie sądzę. Być może wykonał tylko to, do czego został stworzony. [VAELOR]: – Czyli? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Pokazał nam drogę. [KAEL]: – Do następnego miejsca na mapie? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie. Do pierwszego miejsca, w którym możemy szukać części imienia. [LIRA]: – Gdzie? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Spojrzałem na mapę, która wciąż pozostawała widoczna w umyśle Vaelora. Pierwszy punkt znajdował się na zachodzie, daleko poza znanymi szlakami handlowymi. W pobliżu Morza Syren. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – W miejscu, którego nie ma już na mapach królestw. Na wyspie zwanej Nhal'Ver. [KAEL]: – Słyszałem tę nazwę. [LIRA]: – Ja również. Żeglarze mówią, że wyspa pojawia się tylko wtedy, kiedy morze jest spokojne. W innych porach znika pod falami. [VAELOR]: – Co tam znajdziemy? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie wiem. [VAELOR]: – Naprawdę? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie wszystko, co przemilczam, jest tajemnicą. Czasami po prostu nie znam odpowiedzi. [KAEL]: – To chyba pierwszy raz, kiedy słyszę, jak przyznajesz się do niewiedzy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Nie przyzwyczajaj się. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Lira odwróciła wzrok ku wschodowi. Na jej nadgarstku, pod rękawem, coś na moment rozbłysło czarnym światłem. Zauważyłem to. Vaelor również. [VAELOR]: – Lira. [LIRA]: – Co? [VAELOR]: – Twój nadgarstek. Lira szybko naciągnęła rękaw. [LIRA]: – To nic. [KAEL]: – Znowu? [LIRA]: – Nie teraz, Kael. [VAELOR]: – Czy Zarkan może cię odnaleźć przez ten znak? Lira nie odpowiedziała. Nie musiała. [VAELOR]: – Czy może wiedzieć, gdzie jesteśmy? [LIRA]: – Nie wiem. [VAELOR]: – Czy możesz z nim rozmawiać? Lira spojrzała na niego. Przez chwilę wyglądała, jakby chciała zaprzeczyć. Potem jednak opuściła głowę. [LIRA]: – Czasami. [KAEL]: – Od jak dawna? [LIRA]: – Od dawna. [KAEL]: – A więc to prawda. [LIRA]: – Nie znasz całej historii. [KAEL]: – W takim razie opowiedz mi ją. [LIRA]: – Nie mogę. [KAEL]: – Nie możesz czy nie chcesz? [LIRA]: – Obie odpowiedzi są prawdziwe. [VAELOR]: – Nie zamierzam cię teraz zmuszać do wyznań. Ale od tej chwili nie będziemy udawać, że nic się nie dzieje. Jeśli Zarkan może wykorzystywać ten znak przeciwko nam, musimy o tym wiedzieć. [LIRA]: – Rozumiem. [VAELOR]: – A kiedy będziesz gotowa, opowiesz nam wszystko. [LIRA]: – Nie wiem, czy po tym będziesz chciał mnie słuchać. [VAELOR]: – To już będzie moja decyzja. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Lira odwróciła twarz. Nie wiedziałem, czy Vaelor dostrzegł drżenie jej dłoni. Ja je zauważyłem. Znałem cenę układów zawieranych z tymi, którzy obiecywali spełniać pragnienia. Wiedziałem też, że człowiek, który raz oddał komuś część własnej wolności, rzadko odzyskiwał ją bez bólu. Nie powiedziałem tego jednak. Nie miałem prawa pouczać Liry o zdradzie. Nie po tym, co sam zrobiłem. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Daleko od pustyni, w Czarnej Wieży, Zarkan stał przed wysokim oknem. Przed nim rozciągała się Eldoria. Jej dawne wieże, pałace i świątynie lśniły w świetle poranka. Z daleka królestwo wyglądało na spokojne. Ale Zarkan wiedział, że spokój jest jedynie cienką zasłoną. Na stole leżał srebrny fragment kryształu. Nie był taki sam jak ten, który Drakon przekazał Vaelorowi. Miał jednak podobną strukturę i pulsował delikatnym światłem. Obok niego stał Veyran. [VEY​RAN]: – Wieża została otwarta. [ZARKAN]: – Wiem. [VEY​RAN]: – Vaelor zdobył klucz. [ZARKAN]: – Wiem również. [VEY​RAN]: – Czy mam wysłać ludzi na zachód? Zarkan odwrócił się. [ZARKAN]: – Nie. [VEY​RAN]: – Ale jeśli dotrą do Nhal'Ver… [ZARKAN]: – Pozwól im. [VEY​RAN]: – Nie rozumiem. [ZARKAN]: – Vaelor nie wie jeszcze, czego szuka. Niech odnajdzie pierwszą część. Niech otworzy miejsce, którego ja nie mogę otworzyć. [VEY​RAN]: – A jeśli odkryje prawdziwe imię? Zarkan podszedł do stołu. Przesunął palcem po srebrnym kryształku. [ZARKAN]: – Nie odkryje go. Jeszcze nie. [VEY​RAN]: – A jeśli jednak? Zarkan uśmiechnął się lekko. [ZARKAN]: – Wtedy będziemy musieli przypomnieć mu, że nie każdy, kto szuka prawdy, jest gotowy ją unieść. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: W głębi komnaty poruszył się cień. Nie należał do Veyrana ani Zarkana. Zarkan natychmiast odsunął dłoń od kryształu. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Pozwalasz mu iść. [ZARKAN]: – Tak. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Dlaczego? [ZARKAN]: – Ponieważ nie chcę popełnić błędu, który popełnił Aethar. Nie zamierzam ukrywać wszystkiego przed tym, kto może doprowadzić mnie do celu. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Myślisz, że możesz mnie zastąpić. [ZARKAN]: – Myślę, że świat potrzebuje kogoś, kto pamięta, ale nie jest więźniem własnej przeszłości. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie wiesz nawet, kim byłem. [ZARKAN]: – Wiem, kim jesteś teraz. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – To nie wystarczy. Zarkan zamilkł. Przez chwilę srebrne oczy Pierwszej Pamięci zdawały się patrzeć nie na niego, lecz przez niego. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Uważaj na wyspę, królu. Nhal'Ver nie jest miejscem, w którym odnajduje się imiona. To miejsce, w którym imiona odnajdują tych, którzy je utracili. [ZARKAN]: – Czy to groźba? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Ostrzeżenie. [ZARKAN]: – Od kiedy ostrzegasz mnie przed niebezpieczeństwem? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Od kiedy zacząłeś wierzyć, że jesteś jedynym, który może mnie wykorzystać. Cień zniknął. Zarkan pozostał sam. Po chwili podniósł srebrny kryształ i schował go do niewielkiej szkatuły. [ZARKAN]: – Veyranie. [VEY​RAN]: – Panie? [ZARKAN]: – Przygotuj statek. [VEY​RAN]: – Dla ciebie? [ZARKAN]: – Nie. Dla kogoś, kto ma popłynąć przed nami. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Veyran skłonił głowę. Jego cień jednak nie wykonał tego samego ruchu. Pozostał wyprostowany. I uśmiechnął się. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Kiedy słońce wzeszło nad pustynią, ruszyliśmy w kierunku zachodnim. Wieża pozostała za naszymi plecami. Z daleka wyglądała jak cienka czarna kreska wbita w horyzont. Z każdą godziną stawała się coraz mniejsza, aż w końcu zniknęła za falującym powietrzem. Vaelor przez długi czas trzymał srebrny klucz w dłoni. Nie pytał już o imię Aethara. Nie pytał też o Pierwszą Pamięć. Wiedział, że odpowiedzi nie pojawią się wszystkie naraz. Wiedział również, że każdy kolejny krok może zmienić coś, czego nie będzie można cofnąć. Ale po raz pierwszy od opuszczenia domu Arona miał przed sobą konkretny cel. Nhal'Ver. Wyspa, która znikała pod falami. Miejsce, w którym imiona miały odnajdywać tych, którzy je utracili. Po południu zatrzymaliśmy się przy wyschniętej studni. W jej wnętrzu nie było wody, lecz na kamiennym dnie leżał niewielki przedmiot. Kael wyciągnął go ostrożnie. Była to stara drewniana figurka przedstawiająca ptaka z rozpostartymi skrzydłami. [LIRA]: – Zostaw ją. [KAEL]: – Dlaczego? [LIRA]: – Nie wiemy, kto ją tu położył. [VAELOR]: – To tylko figurka. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor wziął ją do ręki. Drewno było ciepłe. Na spodzie wyryto jedno słowo. Nie było zapisane żadnym znanym alfabetem, ale gdy Vaelor na nie spojrzał, zrozumiał jego znaczenie. POWRÓT. W tej samej chwili wiatr ucichł. Daleko na zachodzie, poza linią pustynnych wzgórz, rozległ się dźwięk dzwonu. Jeden raz. Potem drugi. I trzeci. Nie był to dźwięk dobiegający z żadnej świątyni. Nie było tam miasta ani osady, z której mógłby pochodzić. Dzwon rozbrzmiewał pod ziemią. [KAEL]: – Słyszeliście? [LIRA]: – Tak. [VAELOR]: – Co to było? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Spojrzałem na figurkę. Dawno temu widziałem podobną. Nie w Aethrionie. Nie w żadnym z królestw, które znałem. Widziałem ją w dłoniach dziecka, które nie miało jeszcze imienia. I wiedziałem, że nie powinna znajdować się na tej pustyni. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Musimy iść dalej. [VAELOR]: – Coś rozpoznałeś. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Tak. [VAELOR]: – Co? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Spojrzałem na zachód. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: – Znak powrotu. [VAELOR]: – Czyj powrót? Nie odpowiedziałem. Nie dlatego, że nie chciałem. Dlatego, że po raz pierwszy od bardzo dawna nie byłem pewien, czy potrafię wypowiedzieć odpowiedź bez obudzenia czegoś, co powinno pozostać uśpione. Vaelor schował figurkę do torby. Ruszyliśmy dalej. Za nami pustynia powoli odzyskiwała ciszę. Przed nami rozciągała się droga ku Morzu Syren, a gdzieś daleko, poza granicą znanego świata, czekała wyspa Nhal'Ver. Nie odnaleźliśmy jeszcze imienia pierwszego króla. Nie poznaliśmy prawdy o śmierci Kaela. Nie wiedzieliśmy, co stało się z Aronem ani gdzie ukrywała się Elira. Ale z wieży wynieśliśmy coś więcej niż srebrny klucz. Wyniesieliśmy dowód, że historia Aethara została rozdzielona celowo. A jeśli ktoś zadał sobie trud, by ukryć jego imię w siedmiu częściach, musiał istnieć powód, dla którego nawet Pierwsza Pamięć nie mogła go odzyskać. Tego dnia Vaelor po raz pierwszy zrozumiał, że nie szuka już wyłącznie prawdy o swoim ojcu. Szukał prawdy o początku świata. A początek świata nie zawsze jest miejscem, do którego warto wracać.

End of Chapter 11