Chapter 4 of 4
ROZDZIAŁ 4
CZŁOWIEK ZA DRZWIAMI
2.8k words
Anna stała na szczycie schodów i wpatrywała się w drzwi wejściowe.
Nie potrafiła wykonać żadnego ruchu.
Jeszcze kilka minut wcześniej była przekonana, że najgorsze, co może ją spotkać, to odkrycie własnego aktu zgonu, odnalezienie grobu z jej nazwiskiem i poznanie prawdy o wydarzeniach, które miały miejsce osiemnaście lat wcześniej.
Teraz wszystko to przestało mieć znaczenie.
Po drugiej stronie drzwi stał człowiek, którego od dawna uważała za zmarłego.
Paweł.
Chłopak, z którym spędzała większość czasu w ostatnich miesiącach przed jego zaginięciem. Człowiek, którego twarz przez lata pojawiała się w jej snach. Człowiek, którego głosu nie słyszała od osiemnastu lat.
A przynajmniej tak jej się wydawało.
— [Paweł] Anno? Nadal tam jesteś?
Anna przełknęła ślinę.
— [Anna] Skąd mam wiedzieć, że to naprawdę ty?
Po drugiej stronie rozległo się ciche westchnienie.
— [Paweł] Nie wiem, co ci powiedzieć.
— [Anna] Możesz zacząć od tego, dlaczego przez osiemnaście lat nie dałeś znaku życia.
Zapadła cisza.
— [Paweł] To nie jest takie proste.
Anna zacisnęła dłonie.
— [Anna] Wszyscy mówią mi dokładnie to samo. Nic nie jest proste. Nikt niczego nie pamięta. Nikt niczego nie wie. A kiedy zaczynam zadawać pytania, ktoś próbuje mnie uciszyć.
— [Paweł] Wiem.
— [Anna] Nie, nie wiesz! Nie masz pojęcia, co przeżyłam!
Po drugiej stronie drzwi coś zaszurało.
— [Paweł] Anno, posłuchaj mnie. Nie przyszedłem tutaj, żeby się kłócić.
— [Anna] Więc po co przyszedłeś?
— [Paweł] Żeby cię ostrzec.
Anna spojrzała na schody prowadzące na piętro.
Wciąż miała przy sobie akt zgonu, kopię aktu urodzenia i pozostałe dokumenty znalezione w skrytce ojca.
Nie mogła pozwolić, żeby ktoś je zabrał.
— [Anna] Przed kim?
— [Paweł] Przed ludźmi, którzy wiedzą, że znalazłaś dokumenty.
— [Anna] Kim oni są?
— [Paweł] Tego nie mogę ci teraz powiedzieć.
Anna zaśmiała się nerwowo.
— [Anna] Oczywiście. Kolejna tajemnica.
— [Paweł] Wiem, że mi nie ufasz.
— [Anna] Nie masz pojęcia, jak bardzo.
— [Paweł] I masz do tego prawo.
Tym razem w jego głosie pojawiło się coś, czego Anna się nie spodziewała.
Smutek.
Nie brzmiał jak człowiek, który chce ją zastraszyć. Nie próbował jej poganiać ani zmuszać do otwarcia drzwi.
Brzmiał jak ktoś, kto od dawna nosił w sobie ciężar, którego nie potrafił się pozbyć.
Anna powoli zeszła kilka stopni niżej.
— [Anna] Powiedz mi coś, czego nie mógłby wiedzieć nikt inny.
Po drugiej stronie ponownie zapadła cisza.
Potem Paweł powiedział:
— [Paweł] Pamiętasz stary most nad rzeką? Ten, przy którym zawsze spotykaliśmy się po szkole?
Anna zamknęła oczy.
— [Anna] Pamiętam.
— [Paweł] Kiedyś pokłóciliśmy się tam o twoje wyjazdy na studia. Powiedziałaś, że jeśli wyjedziesz, to nie będziesz za mną tęsknić.
Anna poczuła ukłucie w sercu.
Pamiętała tę rozmowę.
Pamiętała również, że Paweł przyniósł wtedy mały metalowy brelok w kształcie kompasu. Powiedział, że ma go zatrzymać, ponieważ zawsze będzie wiedział, jak do niej wrócić.
— [Anna] Co mi wtedy dałeś?
— [Paweł] Kompas. Mały, srebrny. Powiedziałem, że nawet jeśli zgubisz drogę, znajdziesz mnie po drugiej stronie mostu.
Anna poczuła, jak po policzku spływa jej łza.
Nie wiedziała, czy powinna się cieszyć, czy bać.
Podeszła do drzwi.
Położyła dłoń na klamce.
— [Anna] Jeśli to naprawdę ty, musisz mi odpowiedzieć na jedno pytanie.
— [Paweł] Jakie?
— [Anna] Co wydarzyło się osiemnastego października?
Po drugiej stronie rozległ się cichy oddech.
— [Paweł] Nie otwieraj tych drzwi.
Anna cofnęła rękę.
— [Anna] Dlaczego?
— [Paweł] Bo nie jestem sam.
W tej samej chwili usłyszała drugi dźwięk.
Kroki.
Ktoś poruszał się po schodach zewnętrznych.
Anna odsunęła się od drzwi.
— [Anna] Kto z tobą jest?
— [Paweł] Nie wiem.
— [Anna] Jak to nie wiesz?
— [Paweł] Ktoś śledził mnie od rynku.
Anna poczuła, jak serce zaczyna jej bić coraz szybciej.
— [Anna] Musisz odejść.
— [Paweł] Anno...
— [Anna] Powiedziałam, że musisz odejść!
Nagle ktoś zapukał w drzwi.
Nie trzy razy.
Tylko raz.
Mocno.
Anna zamarła.
— [Nieznajomy] Policja! Proszę otworzyć!
Spojrzała na drzwi.
Potem na schody.
— [Anna] Paweł?
Nikt nie odpowiedział.
— [Anna] Paweł, jesteś tam?
Usłyszała szybkie kroki oddalające się od wejścia.
Po chwili rozległ się trzask samochodowych drzwi.
Ktoś odjechał.
Anna podeszła do wizjera.
Na zewnątrz stał mężczyzna w ciemnej kurtce. Nie przypominał policjanta. Nie miał munduru ani widocznej odznaki.
Trzymał w dłoni telefon.
Przez chwilę patrzył prosto w stronę drzwi.
Potem odwrócił się i odszedł.
Anna nie otworzyła.
Czekała jeszcze kilka minut, zanim odważyła się podejść do okna.
Ulica była pusta.
Samochód, którym przyjechał mężczyzna, zniknął.
Paweł również.
---
Przez następne pół godziny Anna nie potrafiła zebrać myśli.
Wróciła do sypialni ojca i zamknęła drzwi na klucz.
Dokumenty nadal leżały na łóżku.
Usiadła obok nich.
Przede wszystkim musiała zrozumieć, dlaczego w oficjalnych dokumentach figurowała jako osoba zmarła.
Jeżeli rzeczywiście została pochowana, ktoś musiał sporządzić akt zgonu, zgłosić śmierć i zorganizować pogrzeb.
Musiał istnieć lekarz, który potwierdził zgon.
Musiał istnieć ktoś, kto rozpoznał ciało.
Musiał istnieć ktoś, kto wiedział, że wszystko jest nieprawdą.
A może wcale nie było ciała.
Może grób powstał wyłącznie po to, żeby ukryć coś znacznie większego.
Anna ponownie sięgnęła po dokumenty.
Akt zgonu był kopią.
Na dole widniał podpis Marka Wolskiego, a obok niego pieczęć urzędu.
Jednak coś jeszcze przykuło jej uwagę.
W rubryce dotyczącej osoby stwierdzającej zgon znajdowało się nazwisko lekarza.
DOKTOR ADAM KOWALSKI.
Anna znała to nazwisko.
Adam Kowalski był lekarzem rodzinnym jej ojca. Pamiętała go z dzieciństwa. Był starszym mężczyzną, który zawsze nosił brązową skórzaną torbę i pachniał tytoniem.
Według informacji, które Anna posiadała, przeszedł na emeryturę kilka lat wcześniej.
Zastanowiła się, czy nadal mieszka w Brzezinach.
Wyjęła telefon i wpisała jego nazwisko w wyszukiwarkę.
Znalazła kilka starych wpisów.
Jeden z nich zawierał adres przy ulicy Ogrodowej.
Anna zapisała go.
Następnie spojrzała na drugą stronę dokumentu.
Znajdowała się tam data wystawienia aktu zgonu.
19 października 2008 roku.
Jeden dzień po rzekomej śmierci.
To oznaczało, że ktoś musiał działać bardzo szybko.
Zbyt szybko, żeby mogło to być zwykłe nieporozumienie.
Odłożyła dokumenty i otworzyła drewnianą kasetkę.
Do tej pory nie sprawdziła jej zawartości.
W środku znajdowała się niewielka pamięć USB, kilka starych fotografii i złożona na cztery części kartka.
Rozprostowała ją.
Była to lista nazwisk.
Marek Wolski.
Tomasz Radecki.
Adam Kowalski.
Wiktor Bielski.
Krystyna Malinowska.
Przy każdym nazwisku znajdowała się data oraz krótka adnotacja.
Przy nazwisku Marka widniało:
„18.10.2008 — podpis”.
Przy Radeckim:
„18.10.2008 — zabezpieczenie terenu”.
Przy Kowalskim:
„19.10.2008 — dokumentacja”.
Przy Bielskim:
„21.10.2008 — pochówek”.
Przy Krystynie:
„Nie może sobie przypomnieć”.
Anna przesunęła palcem po ostatnim zapisie.
Nie może sobie przypomnieć.
Wszyscy ci ludzie mieli coś wspólnego z wydarzeniami sprzed osiemnastu lat.
Każdy z nich pojawiał się w dokumentach ojca.
Każdy miał jakiś udział w sprawie, o której nikt nie chciał rozmawiać.
Ale dlaczego przy Krystynie zapisano coś innego?
I czego nie mogła sobie przypomnieć?
Anna odwróciła kartkę.
Na odwrocie znajdował się jeszcze jeden zapis.
„Osoba szósta — nie żyje”.
Nie było nazwiska.
Tylko znak zapytania i data.
18.10.2008.
Anna poczuła nieprzyjemny chłód.
Ktoś sporządził listę osób zaangażowanych w tamte wydarzenia.
A jedna z nich miała umrzeć dokładnie w dniu jej rzekomej śmierci.
---
O godzinie 17:36 Anna zaparkowała przed niewielkim domem przy ulicy Ogrodowej.
Budynek był parterowy, otoczony niskim płotem. W ogródku rosły stare krzewy, a na podjeździe stał samochód.
Zapukała.
Nikt nie odpowiedział.
Zapukała ponownie.
Po chwili w oknie pojawiła się starsza kobieta.
Odsunęła firankę i przyjrzała się Annie.
Następnie otworzyła drzwi.
— [Kobieta] Słucham?
— [Anna] Dzień dobry. Czy mieszka tutaj doktor Adam Kowalski?
Kobieta zmarszczyła brwi.
— [Kobieta] A kto pyta?
— [Anna] Anna Wolska. Jestem córką Marka Wolskiego.
Kobieta zbladła.
Przez moment patrzyła na Annę, jakby próbowała rozpoznać jej twarz.
— [Kobieta] Nie ma go.
— [Anna] Kogo?
— [Kobieta] Adama.
— [Anna] Gdzie jest?
— [Kobieta] Nie wiem.
— [Anna] Czy mogę z nim porozmawiać?
Kobieta pokręciła głową.
— [Kobieta] Nie powinna pani tutaj przychodzić.
Anna poczuła znajome zdenerwowanie.
Znowu to samo.
Kolejna osoba, która nie chciała z nią rozmawiać.
— [Anna] Proszę pani, potrzebuję tylko kilku informacji.
— [Kobieta] Niech pani wraca do domu.
— [Anna] Dlaczego wszyscy mówią mi to samo?
Kobieta spojrzała na ulicę.
Potem ściszyła głos.
— [Kobieta] Bo niektórzy ludzie nie powinni byli nigdy wracać do Brzezin.
Anna zrobiła krok w jej stronę.
— [Anna] Co pani wie o mojej śmierci?
Kobieta cofnęła się gwałtownie.
— [Kobieta] Proszę nie mówić takich rzeczy.
— [Anna] Mam akt zgonu wystawiony osiemnaście lat temu. Jest na nim nazwisko doktora Kowalskiego. Chcę wiedzieć, dlaczego lekarz potwierdził moją śmierć, skoro żyję.
Kobieta zakryła usta dłonią.
— [Kobieta] O Boże...
— [Anna] Co?
— [Kobieta] On mówił, że nigdy się pani nie dowie.
Anna poczuła, jak serce zaczyna jej mocniej bić.
— [Anna] Kto?
Kobieta nie zdążyła odpowiedzieć.
Z głębi domu dobiegł dźwięk telefonu.
Starsza kobieta spojrzała w stronę korytarza.
— [Kobieta] Proszę iść.
— [Anna] Nie odejdę, dopóki nie dowiem się prawdy.
Kobieta chwyciła ją za przedramię.
— [Kobieta] Jeśli naprawdę jest pani córką Marka, proszę zrobić jedną rzecz.
— [Anna] Jaką?
— [Kobieta] Proszę nigdy więcej nie rozmawiać z Tomaszem Radeckim.
Anna zmarszczyła brwi.
— [Anna] Dlaczego?
Kobieta spojrzała jej prosto w oczy.
— [Kobieta] Bo to on wydał polecenie, żeby panią pochować.
Po tych słowach zamknęła drzwi.
Anna stała jeszcze przez chwilę na schodach.
Nie mogła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała.
Radecki.
Człowiek, który prowadził sprawę zaginięcia Pawła.
Policjant, który miał pomagać rodzinie.
Człowiek, który według Krystyny wiedział więcej, niż powinien.
To on miał wydać polecenie dotyczące jej pogrzebu.
Anna wróciła do samochodu.
Nie zauważyła jednak, że z okna sąsiedniego domu ktoś ją obserwuje.
---
Kiedy dotarła do domu ojca, było już ciemno.
Zamknęła drzwi na dwa zamki i sprawdziła wszystkie okna.
Następnie położyła na stole pamięć USB znalezioną w kasetce.
Nie wiedziała, co się na niej znajduje.
Na szczęście ojciec zostawił w gabinecie stary laptop.
Anna podłączyła urządzenie.
Komputer potrzebował kilku minut, żeby je rozpoznać.
Na ekranie pojawiły się trzy foldery.
DOKUMENTY.
FOTOGRAFIE.
NAGRANIA.
Anna najpierw otworzyła folder z dokumentami.
Znajdowały się w nim skany kilku stron, część nieczytelna, część opatrzona pieczęciami.
Pierwszy dokument dotyczył zaginięcia Pawła Nowickiego.
Drugi zawierał nazwisko Anny.
Trzeci był kopią protokołu policyjnego.
Anna otworzyła go.
Data: 18 października 2008 roku.
Godzina: 23:15.
Miejsce: nieczynny budynek przy ulicy Kolejowej.
W rubryce dotyczącej uczestników zdarzenia znajdowały się trzy nazwiska.
Paweł Nowicki.
Anna Wolska.
Elżbieta Wolska.
Anna przeczytała je kilka razy.
Jej matka.
Kobieta, która według rodzinnych dokumentów zmarła osiem lat wcześniej.
Dlaczego jej nazwisko znajdowało się w protokole z 2008 roku?
Przesunęła dokument niżej.
W rubryce dotyczącej przebiegu zdarzenia ktoś napisał:
„O godzinie 23:15 zakończono czynności. Osoby uczestniczące w zdarzeniu przewieziono do placówki. Dalsze czynności przejęte przez jednostkę nadrzędną”.
Nie było podpisów świadków.
Nie było informacji o miejscu przewiezienia.
Nie było nawet nazwy placówki.
Anna otworzyła kolejny dokument.
Tym razem był to protokół sporządzony dzień później.
W jego treści znajdowało się zdanie:
„Osoba oznaczona numerem 03 nie została zidentyfikowana”.
Numer 03.
Anna przewinęła stronę.
Na samym dole widniał odręczny dopisek.
„Nie używać nazwiska Wolska”.
Anna poczuła, że robi jej się niedobrze.
Ktoś próbował wymazać jej nazwisko z dokumentacji.
Nie tylko upozorował jej śmierć.
Próbował również sprawić, żeby przestała istnieć w papierach.
Zamknęła dokument i otworzyła folder z fotografiami.
Pierwsze zdjęcie przedstawiało stary budynek przy ulicy Kolejowej.
Drugie pokazywało samochód policyjny zaparkowany przed wejściem.
Trzecie przedstawiało kilka osób stojących na podwórzu.
Anna powiększyła fotografię.
Rozpoznała ojca.
Obok niego stał Tomasz Radecki.
Dalej znajdował się Wiktor Bielski.
Na końcu zdjęcia widziała kobietę w jasnym płaszczu.
Kobieta miała ciemne włosy i była odwrócona częściowo do aparatu.
Anna poczuła, jak oddech więźnie jej w gardle.
Znała tę twarz.
Z rodzinnego albumu.
Z fotografii, którą przez lata uważała za jedyne wspomnienie matki.
To była Elżbieta.
Jej matka.
Żywa.
Zdjęcie miało datę wykonania: 18 października 2008 roku.
Anna odsunęła się od ekranu.
Nie mogła uwierzyć.
Jeżeli to była jej matka, oznaczało to, że przez osiem lat wszyscy okłamywali ją w sprawie jej śmierci.
Ale dlaczego?
I gdzie była przez kolejne lata?
Anna otworzyła ostatni folder.
NAGRANIA.
Znajdował się w nim jeden plik.
„18_10_2008_23_47”.
Godzina.
Dokładnie taka sama, jak godzina ostatniego połączenia z telefonu ojca.
Anna nacisnęła przycisk odtwarzania.
Przez pierwsze kilka sekund słychać było szum.
Potem pojawił się głos mężczyzny.
— [Marek] Nie możemy tego dłużej przeciągać.
Drugi głos odpowiedział:
— [Radecki] To nie zależy już od nas.
— [Marek] Ona ma siedemnaście lat.
— [Radecki] W dokumentach nie będzie miała żadnych lat. Od jutra nie będzie jej.
Anna zakryła usta dłonią.
Następnie usłyszała głos kobiety.
Cichy.
Drżący.
Ale doskonale znajomy.
— [Elżbieta] Proszę, nie róbcie jej tego.
Anna przestała oddychać.
To była jej matka.
Na nagraniu rozległ się kolejny głos.
Tym razem należał do młodego mężczyzny.
— [Paweł] Jeśli ją zabierzecie, nigdy wam tego nie wybaczę.
Przez kilka sekund panowała cisza.
Potem odezwał się Marek.
— [Marek] Nie rozumiesz, że nie mamy wyboru?
— [Paweł] Zawsze jest wybór.
— [Radecki] Wystarczy. Decyzja została podjęta.
Nastąpił trzask.
Jakby ktoś odłożył telefon na stół.
Potem słychać było jeszcze jedno zdanie.
Wypowiedziane bardzo cicho.
Przez osobę, której Anna nie potrafiła rozpoznać.
— [Nieznajomy] Dziewczyna nie może pamiętać, kim naprawdę jest.
Nagranie się urwało.
Anna siedziała nieruchomo przed komputerem.
Wszystko, w co wierzyła, zaczynało się rozpadać.
Matka żyła w 2008 roku.
Paweł wiedział, co się wydarzy.
Ojciec brał udział w rozmowie.
Radecki podejmował decyzje.
A ktoś jeszcze kontrolował całą sytuację.
Ktoś, kto nie chciał, żeby Anna pamiętała własną przeszłość.
Nagle komputer wydał krótki dźwięk.
Na ekranie pojawiło się nowe okno.
Plik tekstowy otworzył się samoczynnie.
Znajdowała się w nim tylko jedna linijka.
„JEŚLI DOTARŁAŚ DO TEGO NAGRANIA, ZNACZY, ŻE WERSJA PIERWSZA ZAWIODŁA”.
Anna zmarszczyła brwi.
Pod spodem pojawił się kolejny zapis.
„PRZYGOTOWAĆ WERSJĘ DRUGĄ”.
W tej samej chwili zgasło światło.
Cały dom pogrążył się w ciemności.
Anna gwałtownie odsunęła krzesło.
Przez kilka sekund słyszała jedynie własny oddech.
Potem z dołu dobiegł odgłos otwieranych drzwi.
Ktoś wszedł do domu.
Nie próbował się skradać.
Nie zachowywał się jak włamywacz.
Po prostu wszedł, jakby doskonale wiedział, że nikt nie powinien mu przeszkadzać.
Anna zamknęła laptop.
Zabrała pamięć USB i schowała ją do kieszeni.
Następnie cofnęła się w stronę drzwi gabinetu.
Na korytarzu rozległy się kroki.
Powolne.
Ciężkie.
Zatrzymały się tuż przed pokojem.
— [Mężczyzna] Anno?
Anna zamarła.
Ten głos znała.
Słyszała go wcześniej.
Na cmentarzu.
W samochodzie.
W wiadomościach.
To był człowiek, który obserwował ją od momentu powrotu do Brzezin.
— [Mężczyzna] Wiem, że tam jesteś.
Anna nie odpowiedziała.
Klamka poruszyła się.
Drzwi były zamknięte.
— [Mężczyzna] Nie chcę ci zrobić krzywdy.
Anna zacisnęła palce na pamięci USB.
— [Anna] Kim pan jest?
Po drugiej stronie zapadła cisza.
A potem mężczyzna powiedział:
— [Mężczyzna] Nazywam się Marek Wolski.
Anna poczuła, jak całe ciało sztywnieje.
— [Anna] Co?
— [Mężczyzna] Twój ojciec nie był tym, za kogo go uważałaś.
— [Anna] Mój ojciec nie żyje.
— [Mężczyzna] Wiem, co ci powiedziano.
— [Anna] Byłam na jego pogrzebie!
Mężczyzna po drugiej stronie drzwi westchnął.
— [Mężczyzna] Nie, Anno. Byłaś na pogrzebie człowieka, który miał nazywać się Marek Wolski.
Anna cofnęła się o krok.
Nie wiedziała, co ma odpowiedzieć.
Przed chwilą usłyszała głos Pawła.
Teraz ktoś twierdził, że jej ojciec nie był jej ojcem.
— [Anna] To niemożliwe.
— [Mężczyzna] Wiem. Dlatego musisz zobaczyć coś jeszcze.
— [Anna] Co?
— [Mężczyzna] Fotografię, którą znalazłaś w gabinecie.
Anna przypomniała sobie zdjęcie przedstawiające Marka i Pawła.
— [Anna] Skąd pan wie o tej fotografii?
— [Mężczyzna] Bo zrobiłem ją ja.
Anna poczuła zimny dreszcz.
— [Anna] Kim pan naprawdę jest?
Po drugiej stronie drzwi rozległ się cichy śmiech.
— [Mężczyzna] Człowiekiem, który osiemnaście lat temu pochował twoje dzieciństwo.
Następnie mężczyzna wsunął coś pod drzwi.
Była to niewielka fotografia.
Anna podniosła ją ostrożnie.
Na zdjęciu znajdowały się trzy osoby.
Marek.
Elżbieta.
I mała dziewczynka.
Dziewczynka miała około pięciu lat.
Stała pomiędzy dorosłymi i trzymała ich za ręce.
Na odwrocie zapisano:
„Anna, Elżbieta i Marek. 1996”.
Anna przyjrzała się dziecku.
Miała takie same oczy jak ona.
Ten sam kształt twarzy.
Jednak coś się nie zgadzało.
Na fotografii dziewczynka miała jasne włosy.
Anna przez całe życie miała ciemne.
Odwróciła zdjęcie ponownie.
Pod pierwszym napisem znajdowało się jeszcze jedno zdanie.
„TO NIE JEST TWOJE PIERWSZE IMIĘ”.
Anna poczuła, że zaczyna jej brakować powietrza.
Wtedy mężczyzna po drugiej stronie drzwi powiedział:
— [Mężczyzna] Dobranoc, Anno. Jutro poznasz swoje prawdziwe nazwisko.
Kroki oddaliły się.
Drzwi wejściowe zamknęły się z cichym trzaskiem.
Anna została sama.
A przynajmniej tak jej się wydawało.
Bo kiedy ponownie spojrzała na fotografię, zauważyła coś, czego wcześniej nie dostrzegła.
W tle, za rodziną, stała jeszcze jedna osoba.
Młody chłopak.
Miał ciemne włosy.
Bliznę przy brodzie.
I twarz Pawła Nowickiego.
Tyle że na zdjęciu wyglądał dokładnie tak samo jak na fotografii wykonanej w 2008 roku.
Jakby przez osiemnaście lat w ogóle się nie postarzał.
Anna odwróciła zdjęcie jeszcze raz.
Na samym dole, niemal niewidocznym pismem, znajdowała się data.
1996.
I jedno nazwisko.
NOWICKI.
KONIEC ROZDZIAŁU 4
WSZYSCY PAMIĘTAJĄ INACZEJ
JAKUB RAJSKI
WYDAWNICTWO ISKRA WYOBRAŹNI