--- ✨ Grand Hotel — Η νέα γραμματέας ✨ Κεφάλαιο 79 — «Υπογραφή» Το επόμενο πρωί, η πόρτα του γραφείου του άνοιξε χωρίς προειδοποίηση. --- Η Κιβέλη μπήκε μέσα. Ίσια. Σιωπηλή. Επαγγελματική. --- Ο Ρήγας σήκωσε το βλέμμα αμέσως. Σαν να περίμενε εκείνη τη στιγμή όλη μέρα. --- «Κάθισε.» είπε απλά. --- Εκείνη δεν αντέδρασε. Μόνο πλησίασε το μικρό γραφείο μπροστά από το δικό του και κάθισε. --- Έβγαλε χαρτί. Πένα. Έτοιμη να δουλέψει. --- «Θέλω να γράψεις κάτι.» --- Η φωνή του ήταν σταθερή. Πιο ήρεμη από χθες. Αλλά όχι λιγότερο έντονη. --- Η Κιβέλη δεν τον κοίταξε. «Τι;» --- Ο Ρήγας πλησίασε αργά πίσω της. --- Όχι βιαστικά. Όχι επιθετικά. Αλλά αρκετά κοντά ώστε να γεμίσει τον χώρο. --- «Ένα κείμενο για το συμβόλαιο με τη νέα συνεργασία.» --- Άρχισε να υπαγορεύει. --- Η Κιβέλη έγραφε. Γρήγορα. Καθαρά. --- Σαν να ήθελε να μείνει μόνο στη δουλειά. Μόνο εκεί. --- Ο Ρήγας την παρατηρούσε. --- Τον τρόπο που κρατούσε την πένα. Το πώς δεν γύριζε να τον κοιτάξει. Το πώς είχε χτίσει τοίχο χωρίς να πει λέξη. --- Κάποια στιγμή σταμάτησε να μιλά. --- Η Κιβέλη συνέχισε να γράφει για λίγα δευτερόλεπτα. --- Μετά σήκωσε το βλέμμα. --- «Συνεχίζετε ή τελειώσαμε;» --- Ευθεία ερώτηση. Ψυχρή. --- Ο Ρήγας δεν απάντησε αμέσως. --- Αντί γι’ αυτό, πλησίασε λίγο ακόμα. --- Πίσω της. --- Η Κιβέλη το ένιωσε αμέσως. Αλλά δεν κινήθηκε. --- «Έχεις θυμώσει.» είπε χαμηλά. --- «Όχι.» απάντησε εκείνη αμέσως. --- Πάρα πολύ γρήγορα. --- Ο Ρήγας χαμογέλασε ελάχιστα. --- «Λες ψέματα καλύτερα απ’ όσο νόμιζα.» --- Η Κιβέλη άφησε την πένα κάτω. --- «Αν αυτό είναι το μάθημα, τελειώσαμε.» --- Σηκώθηκε να φύγει. --- Αλλά εκείνος δεν την άφησε να περάσει εύκολα. --- Στάθηκε μπροστά της. Όχι πολύ κοντά. Αλλά αρκετά ώστε να τη σταματήσει. --- «Δεν σε έφερα εδώ για να φύγεις.» --- Η Κιβέλη σήκωσε το βλέμμα. --- «Με έφερες εδώ για να δουλέψω.» --- Σιωπή. --- Ο Ρήγας την κοίταξε για λίγο. --- Μετά είπε πιο χαμηλά: --- «Και για να σε δω.» --- Η Κιβέλη πάγωσε για μισό δευτερόλεπτο. --- Αλλά δεν άλλαξε έκφραση. --- «Με βλέπετε κάθε μέρα.» --- «Όχι έτσι.» --- Η φωνή του βγήκε πιο αληθινή απ’ όσο ήθελε. --- Η Κιβέλη κατάπιε. --- Και για πρώτη φορά εκείνο το πρωί— τον κοίταξε πραγματικά. --- Όχι σαν αφεντικό. Όχι σαν υπάλληλο. --- Αλλά σαν άνθρωπο που δεν ήξερε τι να κάνει με αυτά που ένιωθε. --- «Τότε πώς;» ρώτησε πιο ήσυχα. --- Ο Ρήγας δεν απάντησε αμέσως. --- Το βλέμμα του έμεινε πάνω της. Σαν να έψαχνε τις σωστές λέξεις και να μην τις έβρισκε. --- «Χωρίς απόσταση.» είπε τελικά. --- Και αυτή η φράση— ήταν πιο επικίνδυνη από οποιοδήποτε άγγιγμα. 🔥